Zusjes

Zusjes… twee meisjes (of kinderen; allez ja) die super goed overeen komen… Welke ouder droomt er niet van?

Die van ons… zijn verslaafd aan elkaar. We verhuisden naar een ander huis omdat ze elk een slaapkamer zouden hebben, maar ze willen nog altijd samen slapen. Wat ze ook doen, geen probleem. Ze slapen ook al eens samen in hetzelfde grote bed, maar dat was eenmalig.

Als Janne op kamp gaat, is het de uren ervoor de hele tijd om beurt : “Ik ga jou zooooo missen”, gevolgd door een stevige knuffel.

In de dagen dat Janne weg was, sliep Sien in Janne haar bed. Eén avond lag ze wel een uur te wenen omdat ze Janne miste, waardoor ze uiteindelijk in ons bed beland is.

Als ze terug is van het kanmp, knuffelen ze mekaar weer plat. Waarop Janne zegt: “Mama, volgende keer kan ik niet mee op kamp want Sientje en ik hebben mekaar teveel gemist.”

Ze zijn samen in de opvang op het werk nu, waar Janne vooral met Sientje gespeeld had gisteren. En ze vonden het dus niet fijn dat ze in de namiddag in aparte groepen vlogen vanwege het leeftijdsverschil.

Ze komen thuis samen en ze vliegen op het Playmobil waar ze uren rollenspellen spelen. Of ze bouwen een kamp. Een bureau om aan te werken. Ze bouwen een parcours uit in de living, waar ze spoRRRten. Ze steken een show in mekaar met zang en dans. Ze gaan slapen, staan op, en hervatten gewoon waar ze de avond ervoor mee bezig waren.

Ik kan me zo al voorstellen dat ze later kleding uitwisselen. Elkaars make-up doen. Zitten giechelen om een jongen.

En ja, ze maken wel eens ruzie. Of ze zijn weleens jaloers op mekaar. Of ze willen nét dat wat de andere nu vast heeft. Maar dat weegt echt niet op tegen al die heerlijke momenten. Die twee zijn echt de max jong. Wij genieten daar zo van!

En, hoe gaat dat bij jullie?

500 km per jaar: maart

  • Aantal gelopen km in maart: 113. Het meeste aantal sedert ik registreer, maar dat moet in de beginjaren sowieso meer geweest zijn.
  • Aantal trainingen: 15
  • Gemiddelde afstand per training: 7.5 km
  • Maximale afstand: 15,13 km, op een zonnige zondagochtend in maart. Ik kon blijven lopen.
  • Gemiddelde snelheid: 8.99 km/u, dus weer iets sneller dan februari en januari.
  • Lastigste training: die op het strand. Dat is ploeteren!
  • Ook lastig: die in de bossen. Al die modder! Ik denk dat een trailrun niks voor mij is. Of het zijn de urban trails hé, een echt stadsmeiske, ikke.
  • Frustrerend: ik loop tegenwoordig zowel met Tom Tom als met Endomondo, met mijn GalaxyS4. Endomondo geeft altijd veel meer kilometers dan Tom Tom, maar welke is nu juist? Eens een vast parcourske waarvan ik de afstand ken lopen met beide en zien welke er het dichtste bij zit…
  • Doel: 251 km/500, bijna aan de helft dus. Meer dan goed op schema!

Op mijn looptochten kom ik vaak langs leuke plekjes. Dit is één van mijn favoriete: de vistuin

Een moestuintje gemaakt met allemaal afval dat dat meisje uit het water vist. Mooi initiatief om de vervuiling aan te kaarten!

Er werd ook vijf keer gezwommen, goed voor 5,1 km. Leuk is dat tegenwoordig mijn Tom Tom mijn baantjes voor me telt en hij doet dat erg accuraat. Leutig!
Doel: 21,35 km/50 km op een jaar. Ook goed bezig dus!

Ik ging wel maar één keer naar de figuurtraining door vakantie en andere training. Al is het wel de bedoeling dat ik blijf gaan want het is best plezant.

Ik deed 21/31 dagen aan sport en op 2 dagen deed ik zelfs twee keer aan sport. Niet slecht dus! Nog een kilootje er af, -5 dus. Het gaat traag, maar het gaat wel.

In mijn historiek is maart altijd een topmaand en gaat het in april al achteruit met de sportprestaties… Eens zien wat dat dit jaar geeft!

En toen veranderden we toch

We zijn hier niet de enige met scholenkwesties. De knoop is doorgehakt: Janne verandert dan toch van school.

Na die desastreuze eerste schooldag van dit schooljaar was er veel veranderd. Zo goed als alle vriendjes weg, maar even goed ook een deel van het goed gevoel weg. Wat snel wel weer terugkwam want Janne heeft een hele fijne juf in het eerste leerjaar. En Janne is een sociaal kind, dus ze maakte ook wel een paar nieuwe vriendjes.

We zijn in augustus-september niet veranderd van school omdat beide scholen waar toen plaatsjes waren geen scholen waren die me konden overtuigen. Bij beide scholen waren er een aantal ernstige bezwaren, dingen waar ik echt niet kon/kan achterstaan. We gingen dus een negatieve keuze maken: weggaan om weg te gaan, niet voor een bepaald project maar tegen een ander. Ook geen goeie keuze, vond ik. Dan liever afwachten, uiteindelijk wisten we dat het in dat eerste leerjaar wel allemaal goed zou zitten.

Dus hebben we de nieuwe aanmeldingsperiode afgewacht. De scholen uit mijn ranglijstje van 5 jaar geleden terug bovengehaald. De eerste twee waren echt mijn favoriete scholen waar ik helemaal dol op was. Helaas konden we er niet binnen wegens te ver. We kregen toen een nummertje 24 in de wachtrij, behoorlijk hopeloos dus. Nu was er wel een plaatsje voor Janne. Omdat kinderen op die leeftijd minder vaak verhuizen van school. Omdat het 5 jaar geleden was dat we op de school geweest waren, zijn we er vorige maandag nog eens teruggekeerd. De directrice nam haar tijd om alles uit te leggen, hoe de school werkt, hoe hun pedagogisch project in mekaar zit. En ik was meteen weer helemaal overtuigd.

Dus start Janne vanaf september in het Trappenhuis. En ja, het zal wat aanpassen zijn. Ze gaat van gewoon onderwijs naar Freinetonderwijs. Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat dat voor Janne heel goed kan zijn. Ze is nogal onzeker momenteel en Freinet werkt hard aan de zelfzekerheid van kinderen. Ze kent er nog geen kindjes, maar ik ga de komende maanden wat proberen afspreken met ouders van kinderen die daar al naar school gaan, zodat ze er toch al wat leert kennen.

En Sientje, hoor ik u denken? Wel, dat weten we nog niet. Momenteel is er nog geen plaats voor Sientje in het Trappenhuis, maar ze staat op nummer 1 op de ranglijst. Dus zodra er één kindje wegvalt, mag Sientje starten. Het is geen school met een groot verloop, dus het is een beetje afwachten wanneer dat zal zijn. Dat kan in september zijn, dat kan later zijn, dus in het slechtste geval moet ik een tijdje langs twee scholen lopen. Maar dat heb ik er voor over, want het Trappenhuis, dat is echt een topschool, horen we vaak.

In september was het één en al drama over dat scholengedoe. Deze keer hebben we de beslissing in alle rust en sereniteit zelf genomen. We hebben niemand op de hoogte gebracht, we hebben enkel met een paar mensen gepraat die belangrijk waren in het verhaal. We hebben er goed over nagedacht en zijn zeker van ons stuk. Het is een positieve keuze: een keuze voor een project, niet tegen een ander project. En ja, we vinden het ook jammer want we laten enkele toffe kinderen en hun ouders achter. Maar uiteindelijk moeten we de keuze maken waarvan we denken dat die de beste is.

We zagen er tegenop om het te vertellen aan Janne. Maar ze ziet het eigenlijk wreed zitten, oef.

Maar het is toch wel weer spannend.

Inspanningstesten: done

Bon, het ligt hier een beetje op zijn gat precies hé. Het is nochtans niet omdat ik niets te vertellen heb, integendeel. Waar zullen we eens mee beginnen?

De inspanningstesten dan maar. Vorige week dinsdag belde ik eens naar het centrum voor sportgeneeskunde in het UZ. Ik had al horen waaien dat ik 6 weken zou moeten wachten, maar dat bleek nogal mee te vallen. Drie dagen later mocht ik al gaan, op vrijdagmiddag.

Ik was daar dus wel een beetje zenuwachtig voor. Maar het viel wel mee. Ze deden er zeker niet denigrerend naar niet-professionele sporters. Integendeel, ik kreeg lof voor mijn -trage- loopprestaties.

Hoe gaat het in zijn werk? Eerst wat vraagjes over je achtergrond, ziektes in de familie en al.
Daarna op de weegschaal en op de meter. Onthutsend is dat ik nu echt niet langer kan ontkennen dat ik gekrompen ben. Minstens 1 centimeter. Bleh.

Dan onderzoek in rust. Je kon vrij kiezen of je een bloedtest deed of niet en dat heb ik wel extra gekozen. Altijd eens interessant om dat te weten. Maar dat moet dus niet, als je daar geen zin in hebt of je hebt dat nog maar net gedaan is dat niet nodig.

En dan de looptest (of fiets, of roeien, afhankelijk van wat je kiest) op een brede loopband. Je hangt vast aan een hoop draden die vanalles meten. En een masker op uw hoofd om de ademhaling te volgen. Ze voeren de snelheid geleidelijk aan op. In mijn geval gingen de kilometers per 1 naar boven, anders is dat per 1,5 kilometer. Beginnen aan 6 kilometer per uur, drie minuten lopen (wandelen). Daarna moet je zeggen op een schaal van 1 tot 20 hoe lastig je dat vindt. Je hartslag wordt opgeschreven . Er wordt in je vinger geprikt om het lactaat te meten. En dan direct weer 3 minuten, maar dan sneller.

Eens de verzuring is opgetreden, blijf je op dezelfde snelheid lopen. Bij mij was dat op 12 kilometer per uur. Alleen: om de halve minuut zetten ze de helling een graadje hoger. Tot ge erbij neervalt. Figuurlijk dan, want het is beter dat ge niet echt neervalt op die loopband.

Belangrijke randinfo: je loopt in bloot bovenlijf, het is te zeggen dames, je mag wel een BH aanhouden. Het centrum voor Sportgeneeskunde zit op de 14e verdieping, de hoogste. Je loopt met fenomenaal zicht op Gent. Maar zij kunnen u niet zien! :-)

Resultaten heb ik nog niet, die mag ik over een week of twee verwachten met de post. Een uitgebreide analyse en een trainingsschema voor drie weken, geloof ik. Ik kon er ook voor kiezen om een consultatie te vragen om de resultaten te bespreken en dan krijg je een trainingsschema van 12 weken. Maar dat kost 60 euro, daar heb ik niet voor gekozen. En de factuur van dit onderzoek krijg ik ook over twee weken, ik zal jullie dat dan eens laten weten :-)

Sporttesten: go or no go

Het is beslist. Ik ga nog eens meelopen in de 20 km van Brussel. Ik had dat eigenlijk niet gedacht in het begin van het jaar, het was geen doelstelling of zo. Maar aangezien ik vorige week vlotjes op het gemak 15 km liep, begon ik na te denken. Gewoon op het gemakske uitlopen is het plan, geen tijd in het hoofd houden. Al doe ik er 2,5 uur over, dat geeft niet.

De laatste keer dat ik meeliep was in 2006. Ondertussen ben ik dus wel wat ouder geworden, en vraag ik me af of ik me niet beter eens laat nakijken. Als je wil meelopen in Brussel kan je maar beter goed en genoeg trainen. En af en toe hoor je zo van een perfect gezonde sporter die op zo’n event, of gewoon tijdens het lopen in mekaar stuikt. Dus een sportmedische keuring, die komt er dus sowieso.

Nog leuker zou ik zo’n uitgebreide conditietest vinden, waarbij ze je maximale hartslag testen zodat je nauwkeurig in hartslagzones kunt trainen en lactaattesten en al. Je ziet dat vaak op TV, zo bij van die programma’s waarbij ze sporters volgen. Of mensen die plots wat aan hun gezondheid willen gaan doen. Ik heb nu een horloge met hartslagmeting en trainen in bepaalde zones is interessant. Alleen, daarvoor moet je je maximale hartslag kennen. Want dan kan je in bepaalde percentages van die maximale hartslag gaan trainen. Daar bestaan een aantal formules voor en dan kom ik uit op 183 of 182. Maar er wordt vaak bijgezegd dat dat niet nauwkeurig is en dat je dat eigenlijk moet laten testen door een dokter. Zo’n test dus wil ik dus.

Alleen: is dat niet wat overdreven? En waar doe je dat dan? In Gent kan dat in het UZ, in het Centrum voor sportgeneeskunde. Maar hé, ik ben maar een traag amateuristisch loperke. Ze gaan me daar zien komen in het UZ zeker?

Je kan ook terecht in het Energy Lab, al staat die niet in de lijst van erkende keuringscentra. En mieljaar, dat kost 175 euro. Geen idee wat het in het UZ kost eigenlijk. En zelfde bedenking, ze gaan me daar zien komen zeker?

Zeg het me eens, sportertjes. Hebben jullie dat al laten doen, zo’n test? Waar? De moeite? Aanrader of zwaar overdreven?

Dagen zonder vlees 2014

Of ik terug mee doe aan de Dagen zonder vlees? Ik vind dat tegenwoordig gewoon de evidentie zelve.

In 2012 begon ik er aan en vond ik het bijna een quasi onmogelijke opdracht. In 2013 deed ik gewoon terug mee en ging het me al veel gemakkelijker af. En tegenwoordig eet ik zo weinig vlees dat het eigenlijk zelfs geen moeite kost.

Ik heb dus de dagen ervoor ook geen vleesbraspartij gehouden omdat ik erna 40 dagen geen vlees zou eten. Nope, ik was het zelfs vergeten, plots was het gewoon daar.

Het is al een week bezig, dus eigenlijk al te laat. Maar het is nooit te laat om te beginnen natuurlijk.

Eén goeie reden om eens mee te doen? (Al is het dan maar voor 30 dagen of zo.) Gewoon, omdat je dan wel verplicht bent om eens op zoek te gaan naar andere dingen, een andere keuken, dingen te proeven. En te merken dat dat ook allemaal lekker is. En te merken dat ge echt geen honger hoeft te lijden zonder vlees. Alleen al om eens meer variatie op uw bord te toveren kan ik je aanraden om dat eens een bepaalde periode te proberen. Echt wel. Smakelijk!

En volgend jaar weer met een echte campagne!

500 km per jaar: februari

In februari deed ik minstens zo flink voort als in januari. In februari ging ik 12 keer lopen, goed voor net geen 80 km. Dat is een absoluut record voor februari en ver boven het gemiddelde. Gemiddeld ging ik iets sneller dan vorige maand (8,76 tov 8,67 vorige maand) (ofte 6:51 per km tov 6:55 vorige maand). Maar snel is dat nog altijd niet.
Afgeklokt dus eind februari op 128 km dus, van de 500, ik zit dus net over het eerste kwart. Goed bezig :-)

Lopen4

Zwemmen: merkelijk minder dan in januari: 5,75 km (tov 10,5 km in januari). Ik ging minstens één keer per week zwemmen en aangezien het doel 1 km per week is wil dat zeggen dat ik daar ook nog ruim op schema zit (16,25 van 50 km op een jaar). Waarom minder? Enerzijds omdat het soms niet makkelijk is om te kunnen gaan. Maar anderzijds ook omdat ik op woensdag nu een andere sport doe.

Op woensdag doe ik met Sibylle figuurtraining in de Centrale. Klinkt slapkes, maar het is keihard werken. Week drie was minder lastig, maar dat werd gecompenseerd door een ultrazware training op mijn verjaardag. Leuk zulle. Zeer goedkope sport trouwens, 5 euro voor 6 lessen!

In februari werd er dus een goeie 14 uur gesport en dat klinkt nog niet zo veel, vind ik :-) 21 van de 28 dagen. Fietsen is er nog niet bijgerekend.

Gewicht: een schamele -1 kg. Wat het totaal op -4 zet. Maar ik heb wel massa’s kilo’s spieren bij, vermoed ik :-)

Januari

En ondertussen…

… Was er carnaval op school. Ik vind het vreselijk, mijn kinderen vinden het heerlijk. Dus gingen we maar. Gelukkig was het mooi weer en konden we veel buiten zitten. De dochters gingen (uiteraard) als prinsessen (Astespoester, volgens Sientje).

… Aangezien we de winter overgeslagen hebben en meteen aan de lente beginnen, mag de kleinste ook zelf naar school met de fiets beginnen rijden. De loopfiets, wel te verstaan. Zot content was ze. Ze doet dat eigenlijk heel goed. Ben van plan om binnenkort ook fietslessen te nemen bij Dreamland en hopelijk is ze er dan ook snel mee weg.

… Werd ik 37 jaar en kreeg ik een nieuw speelgoedje van de man. Het werd trouwens een keigezellig dagje, met een gezinsetentje in het Keizershof. En spelende kindjes in het park. Meer moet dat soms echt niet zijn. En er was gisteravond een wild en goed feestje met een paar vriendinnen….

… Kreeg Peter een nieuwe boekenkast op zijn bureau. Nu kunnen we eindelijk ons boeken uitpakken die al meer dan een jaar in dozen zitten!

… Doet Janne dat heel goed in het eerste leerjaar en mag ze het al eens uitleggen. Gisteren voorstelling van het project “Menselijk lichaam”. Die kinderen weten daar tegenwoordig meer over dan ik op die leeftijd, dat kan ik je wel verzekeren :-)

… Helaas kon ik niet naar die voorstelling gaan… Winterkindjesdrink op het werk, met buffet. Een traditie die we niet overslaan.

Over Sneeuwwitje en Heimlich

Ons Sien, die speelt al graag eens van Sneeuwwitje, maar gisterenmorgen gebeurde dat toch net iets te veel om goed te zijn. Ze kreeg een stuk appel bij het ontbijt en ze verslikte er zich in. Verkeerd woord: ze stikte er in. Ik stond net in de keuken, hoorde wat gruwelgeluiden achter mij. Toen ik omkeek zag ik een kind met angst, neen paniek in haar ogen, volledig verkrampt. Ze kreeg geen adem meer, dat was duidelijk. Ik wist dat het ernstig was en dat ik moest ingrijpen.

Op zo’n momenten blijf ik uitermatig koelbloedig, dat heb ik genoeg gezien bij mijn mama. Die blijft in zo’n situaties ook kalm, rationeel en koelbloedig. Emoties komen later wel. Als de man er bij zou geweest zijn zou die zeker en vast in paniek geschoten zijn. Een paar jaar geleden volgde ik een EHBO-cursus voor kinderen en ik deed wat ik me er nog van herinnerde. Iets wat op een Heimlich beweging voor kinderen leek afgewisseld met vlakke slagen op de rug tussen de schouderbladen. Het lukte niet meteen en dat was echt héél eng, want Sien had echt géén adem meer. Verschrikkelijk is dat. Ik wist ook niet of ik alles nog wel helemaal juist deed. Maar ik had ook onthouden dat ge in zo’n geval beter is om iets te doen dan om niets te doen. Ondertussen zei ik tegen Janne die er op stond te kijken dat ze papa moest gaan halen die nog lag te slapen. Enerzijds omdat ik haar er niet bij wilde hebben (omdat Sien wel eens blauw zou kunnen worden nu), anderzijds omdat Peter de ambulance zou kunnen bellen. Maar net dan vloog er een stuk appel op de grond. En kon Sien weer brullen. Brullen is een goed teken, zei mijn moeder altijd, da’s het teken dat ze nog kunnen ademen.

Alles OK gekomen, maar wel stevig geschrokken uiteraard.

Het besef kwam eigenlijk maar een paar uur later. Dat ge de zotste dingen doet in uw leven. Dat ge op reis gaat overal, dat ge door de stad rijdt met uw fiets dag in, dag uit. Maar dat ge kunt doodgaan door een stom stuk appel. Een besef dat wij hier maar al te goed kennen, want mijn zus is gestorven door een stuk brood in haar keel. Alleen was er bij haar niemand in de buurt. Dus ook niemand die een Heimlich manoeuvre of een slag op de rug kon uitvoeren. Door dat besef was ik een paar uur later helemaal van de kaart was.

Wat me deed beseffen dat ik beter die EHBO-cursus nog eens ga opfrissen. Want nu is het goedgekomen, maar ik mag er niet aan denken wat er nog allemaal kan gebeuren. Per jaar sterven er in Vlaanderen een hondertal mensen door verstikking in iets, dus het kan iedereen overkomen. Hup, allemaal op EHBO-cursus, want daar leer je nog veel meer.

Het kippensoepincident

Op woensdagmiddag gaan wij meestal een spaghetti eten in de Brooderie. Maar vorige week waren ze bezig dat ze de spaghetti een beetje beu waren, dat ze nog eens thuis wilden eten en wel kippensoep. Want kippensoep, dat vonden ze het lekkerste in de wereld.

Geen probleem, ik zou de week erna voor kippensoep zorgen. Een week aan een stuk werd er gezeurd om kippensoep. Ja, er werd zelfs afgeteld naar woensdag, want dan kregen ze eindelijk kippensoep. Ik om verse groentjes, zette zelf mijn vegetarische soepprincipe opzij. Meestal maak ik vegetarische soep en gooi er al eens ballekes bij voor de kinderen. Maar deze keer volgde ik exact het receptje van Jeroen Meus. Ik sneed de groentjes ultrafijn, echt zoals het hoort. En het moet gezegd worden: de soep was heerlijk.

Als ge nu dacht dat mijn kinderen er uitgebreid zouden van eten: wrong thinking. Toen ze voor hun doen klaar waren, was er eigenlijk amper iets uit hun tas verdwenen. Terwijl de andere twee kinderen aan tafel hun kom leeg gegeten hadden en zelfs bij gevraagd hadden. Goed etende kinderen, die hun bord zonder zeuren leeg eten, zeggen dat het lekker is en zelfs nog bijvragen: ik kan daar waarlijk heel jaloers op zijn.

Kijk, normaal gezien dwing ik mijn kinderen niet om hun bord leeg te eten, want dat zou allemaal niet goed zijn in de strijd tegen obesitas. Niet te veel aandacht aan besteden en al. We moedigen hen aan om hun kleine porties op te eten, belonen al eens met stickers als ze al op zijn minst geproefd hebben want meestal zeggen ze al dat ze iets niet lusten zonder dat ze het geproefd hebben.

Maar gisteren moesten ze van mij hun kom leeg eten. Bij Sien heeft dat héél lang geduurd en ik heb haar zelfs efkes buiten gezet omdat het me allemaal te veel werd (het was niet koud en het regende niet). Janne moest eerst naar de balletles en daarna heeft ze, ook zwaar tegen haar zin, de soep binnen gelepeld. Wat zeg ik: ik heb mijn zesjarige gevoederd als een baby.

Gek word ik daar soms van, van die niet-etende, niet-proevende kinderen. Ik heb al zo veel geprobeerd. Meestal ben ik daar vrij relax in en denk ik dat ze zichzelf wel niet zullen uithongeren. Andere momenten twijfel ik daar aan, want ze eten echt weinig. En het is niet zo dat ze veel koeken of zo tussendoor krijgen, of toch alleszins niet meer dan andere kindjes. Maar ze blijven volgens mij wel daarop overeind.

Zelf eet ik heel graag en euh heel veel, ik ben meer op dieet dan niet. Ik eet vrij gezond, maar als ge mij laat doen: veel te veel. Als kind viel dat ook nogal mee, volgens mijn moeder. Peter was dan weer een ramp om te eten als kind, heb ik altijd gehoord. Dat is ondertussen ook helemaal gekeerd, al is Peter meer liefhebber van de klassieke (ongezondere) keuken.

Een paar uur later zei Janne dat ze heel graag stokbrood eet met kippensoep van de winkel. Argh!! Als het van de winkel komt, vinden ze het altijd beter. Als ik lasagne maak, trekken ze er hun neus voor op. Als het uit zo’n vies bakske uit de winkel is (vol paardenvlees), dan lepelen ze dat uit. Pas op, het is ook niet dat ze dan zo veel eten hé. Ze delen dan één portie. Ze zeuren zich te pletter om frietjes en als het er op aankomt eten ze er vijf. Of tien. Als we spaghetti gaan eten met Sam en Milo eten zij elk een kinderspaghetti en eten ze de rest op van de kinderspaghetti van Janne en Sien, die er samen één delen. Ik wil maar zeggen hé. Janne is 6 jaar en weegt momenteel 16.5 kg, Sien is 4 jaar en weegt 12.5 kg. En ja, ze zijn klein, maar toch, dat is echt niet veel, ver ver onder het gemiddelde.

Gelukkig kon ik al eens mijn ei kwijt op Moeder Facebook, waar ik duidelijk niet alleen ben met dat probleem.

En mijn telefoon, die wou de hele dag kippenseks schrijven in plaats van kippensoep. Dat is blijkbaar ook nog niet zo gek nog niet, want dat is een datingsite voor biologische kippen van VELT.