Mijn breed uitwaaierende tenen

Bon. Als ik zeg dat ik brede voeten heb, dan word ik al eens op ongeloof onthaald. “Gij brede voeten? Wacht maar tot ge de mijne ziet!”. Om één of andere reden geloven ze dat van mij niet. Wel, dan, nu, voor eens en altijd het bewijs.

Eigenlijk weet je het al, aan mijn sportschoenen. Mijn laatste twee Brooksschoenen waren allebei vroegtijdig versleten op dezelfde plaats. Mijn kleine tenen komen er na een 600-tal kilometer gewoon doorpiepen.

2015-10-29_09-53-36

Maar ook Birckenstocks zijn te smal zijn voor mijn voeten. Ja, Birkenstocks, jawel.

Mijn breed uitwaaierende tenen. Het bewijs. #birkenstocks #magicblack

Mijn tenen hangen daar een stukje over ja. Ik kan die daar even op duwen, maar na twee stappen hangen die daar gewoon weer over.

Normaal heb ik maat 38, sportschoenen koop ik altijd maat 39 omdat ik anders blauwe teennagels krijg. Birkenstocks raadt aan om een maat kleiner te kopen dan je gewone maat en tot vorig jaar droeg ik dus altijd maat 37. Maar nu toch eens maatje 38 gekocht, maar het probleem blijft dus. Enfin, een probleem is het niet echt, want ik heb daar geen last van, ze zijn hoog genoeg dat ze niet op de grond hangen.

Behalve dat ik er echt niet in slaag om zo’n platte sandaaltjes met fijne bandjes te kopen. Mijn voeten passen daar gewoon niet in en daar is dat met die tenen echt belachelijk.

Voila, dat was waarschijnlijk echt hét weetje dat jullie nodig hadden om jullie zaterdag mee in te zetten.

Great breweries. Met een man met een hamertje.

Al van zodra het evenement bekend werd afgesproken met de collega’s om deze te lopen. Op tijd een nummerke gekocht en maar best ook, want het was meer dan uitverkocht waardoor er de laatste weken een echte heksenjacht was op nummers en je je nummer bijna kon verkopen met winst. Wat ik dus niet gedaan heb.

Dat ik niet zo goed getraind was. Nog wel stevig doorgelopen na de marathon maar natuurlijk niet zo gericht naar dit evenement toe getraind als naar de marathon. En dat maakt toch wel een heel verschil, vind ik. Ook de avonden en dag ervoor was ik niet zo disciplinair bezig met een paar cava’tjes. Maar ach, dat geeft niet. Het enige doel was uitlopen en genieten.

De collega's. Toen zagen we het nog zitten. #greatbreweriesmarathon #25km #running #runstagram #run #runfie

Uitlopen heb ik gedaan, genoten iets minder :-) Het weer was véél te warm voor mij. Waar het voor de start warm maar bewolkt was, kwam aan de start de zon erdoor. De eerste tien km hadden we nog regelmatig schaduw, maar de laatste 15 waren gewoon allemaal in de volle zon. Ik was helemaal verschoeperd :-)

De eerste 5 km liepen vlotjes en kon ik goed bij mijn collega blijven. Ik voelde me opperbest en liep te babbelen. Geen enkel probleem. Maar na de eerste bevoorraading merkte ik dat mijn hartslag veel te hoog was (180) en dat ik die niet nog 20 km kon aanhouden: vertragen dus. Hartslag onder controle, liep weer lekker. Tussen de 10 en de 12 km ben ik dan weer versneld, gewoon omdat het goed liep. Maar goed halverwege was het over en toen kwam mijn pace niet meer onder de 6 min/km. Gigantisch afgezien en waar ik in de marathon de resterende kilometers heel goed kon relativeren, was hier elke nog te lopen km een marteling. Maar ach, ik zag er ook de fun wel van in hoor. Een mens kan niet altijd een topdag hebben hé, zeker als je er niet naar getraind en geleefd hebt en het zo warm is.

De na foto

Maar hé! Ik heb het gedaan! Nog net onder de 2:30 zelfs, ik was eventjes bang dat zelfs dat niet meer ging lukken. Tijd: 2:27:47. Gemiddelde pace: 5:55. Ter vergelijking: de marathon liep ik aan een pace van 5:38, mijn halve marathon in Ploegsteert vorig jaar aan 5:22 of zo. De collega’s Peter en Marc deden wat haasje over werk maar uiteindelijk won Peter nipt. Niet dat het een wedstrijd was.

Evaluatie van het evenement: veel te ver moeten parkeren van de shuttlebus, lang moeten wachten, maar nipt op tijd er geraakt terwijl ik er meer dan een uur op voorhand was. Het Duvelterrein was ook te klein en te beklemmend voor al dat volk, gelukkig dat ze niet nog extra lopers toegelaten hadden. Misschien moeten ze voor volgend jaar overwegen om door Duvel te lopen en een terrein te kiezen voor start en aankomst waar meer plaats is. Wel super was de laatste lijn door Duvel door het donker met die coole muziek. Heerlijk!
Het parcours was niet geweldig mooi (behalve de Palm dan), de bevoorrading redelijk OK (behalve tussen 13 en km 19 of zo, daar heb ik weinig gezien). Maar gezien het warme weer hadden ze ook sponzen moeten voorzien. Benieuwd wanneer het prima systeem van de sponzen in de bekertjes komt overgewaaid naar hier, in Nederland doen ze dat dus al.

Zo. En volgende keer doet collega Liese ook gewoon mee. (daarom niet noodzakelijk de breweries)

De uitslagen:
Lien: 2:27:27, 18de in mijn categorie (van de 121) (790ste totaal)
Marc: 2:14:54, 52ste in zijn categorie (van de 233) (376ste totaal)
Peter: 2:14:36, 34ste in zin categorie (van de 201) (371ste totaal)

Mom runs the city

Een oproep van Mom runs the city, dat ze met andere mama’s andere plekken in Vlaanderen wou verkennen. Dat zag ik dus wel zitten. Ze moest wel even wachten tot na de marathon, want een gewoon loopje, dat kreeg ik niet in mijn schema geregeld.

Lien en Karin

Klein toertje gedaan maar, maar wel eentje waar ik dol op ben. Driekwart van mijn trainingen beginnen en eindigen langs daar. Met een klein omwegje door het centrum, ik loop ook ook al graag eens dwars door het centrum.

Napoleonbrug

Karin kent Gent goed, dus veel uitleg moest ik niet geven.

Achtervisserij

We stopten regelmatig, om foto’s te nemen. Maar dat vond ik wel leuk, zo heb ik ook eens deftige loopfoto’s van op mijn dagelijks parcours.

Jachthaven

Een loopfotograaf, dat zou ik eigenlijk nog wel eens willen. Eén die zo’n mooie foto’s maakt van u, alsof ze net geplukt zijn uit een Nike reclame. Meestal sta ik nogal erg slecht op de wedstrijdfoto’s :-)

Veermanplein

Waarna we lekker gingen eten in de Franz Gustav. Geslaagde loopdate!

Het volledige verslag lees je hier.

Veelgestelde vragen over 5:2

Ha! Sedert mijn outing over 5:2 al veel vragen en reacties gekregen. Meestal zeer goeie. Zo heb ik ondertussen nog veel ervaringen gelezen van mensen die er ook al een tijd mee bezig zijn, al veel afgevallen zijn en dit gemakkelijk kunnen aanhouden. Maar ook een aantal veel terugkerende vragen:

Word je niet ontzettend knorrig van zo’n dag weinig eten?
Laten we zeggen: meestal niet. Om maar te zeggen: ik deed het al een jaar en niemand heeft het ooit gemerkt alleszins. In het begin vond ik ze wel lastig, die vastendagen, maar je wordt er bedreven in. Je weet dat het telkens maar voor één dagje is, en niet voor maanden lang. Wat niet wegneemt dat het de ene dag al wat gemakkelijker gaat dan de andere. Eens je merkt dat het vasten aanslaat, en dat die lang vastgeroeste kilo’s eindelijk wegsmelten, gaat het vasten nog gemakkelijker.

Mijn weekends zijn meestal gevuld met nogal wat sociale activiteiten. Die uiteraard altijd gepaard gaan met lekker eten en drinken. Ik geniet daarvan, echt. Maar na zo’n weekend zie ik dan weer echt uit naar een vastendag. Het is niet toevallig dat nogal wat vasters hun eerste dag op maandag leggen.

En oh ja, er zijn zo van die dagen dat het echt niet gaat. Zoals vandaag. Dat het de hele dag regent en alles tegenzit en dat ik alleen maar troost kan vinden in een bord lekker eten. Niks mis me. Niks verloren ook. Je kan de dag erna gewoon een nieuwe dag inlassen. Flexibel. Maar vandaag heb ik het toch flink bij soep gehouden :-)

Pedagogische studiedag. Regendag. Opkuisdag. Vastendag. Soepdag. #52diet

Hoe doe je het eigenlijk, zo lang mogelijk uitstellen van eten?
Om te beginnen: dat moet niet hé, dat uitstellen van eten. Je mag evengoed ’s morgens uw 500 cal opeten. Of verdelen over de dag. Je mag daar in kiezen, het is in het begin een beetje zoeken wat voor jou het beste werkt. Veel mensen geven aan dat ze ’s morgens meteen honger hebben. Dan kun je je afvragen: is het goesting, of is het honger? (altijd een goeie vraag bij honger!!) Meestal drink ik een paar koffies en dan is dat over. Verder drink ik koffie, thee, bouillon. Een potje havermout en af en toe een hapje. Een grote pot magere soep. Maken dat je continu iets te doen hebt en afleiding zoeken. Wandelingetje maken. Denken aan morgen, want dan mag je wel eens eten van datgeen waar je nu zo’n zin in hebt. En herhalen dat je geen honger hebt tot je het zelf gelooft. En dan kan je ’s avonds nog lekker eten. Vroeg gaan slapen, dan heb je geen honger meer en ben je meteen ook uitgeslapen, ook mooi meegenomen!

Ga je de volgende dagen niet overcompenseren?
Wel, dat is het enige grote gevaar natuurlijk. De bedoeling is wel dat je de andere 5 dagen niet alles gaat opvreten wat je tegenkomt, anders gaat het ook niet werken. Ik probeer het zo te doen dat ik de andere dagen ook zo gezond mogelijk eet, laat ons zeggen 80% van de tijd. En 20% van de tijd eet ik dan wel minder gezonde dingen. Want het leven is meer dan gezonde dingen alleen :-)

mouton

Kun je vasten combineren met sporten?
Wel euh. Zoals jullie weten heb ik 6 weken geleden een marathon gelopen en ik vast al meer dan een jaar. Ik trainde 4 keer per week en 2 dagen per week vasten, soms vielen die dagen samen ja. Ik kan daar nog een heel hoofdstuk over schrijven over hoe en wat (wat ik zeker nog zal doen) maar voorlopig hou ik het op: gebruik gewoon je gezond verstand. Reken uw sportdrank niet mee in de 500 (of 600) cal. Doe geen extreme inspanningen, geen zware intervaltrainingen. Voel je lichaam aan en ga niet over de grens. Een koolhydraatarm dieet is eigenlijk veel slechter voor sporters dan vasten, vind ik. Het laatste wat ik wil is roofbouw plegen op mijn lichaam!

Word je niet ongelukkig van die vastendagen?
Nope. Ik word ongelukkig van maandenlang aan een stuk mezelf alles te ontzeggen. Van me schuldig te voelen omdat ik iets eet wat eigenlijk niet mag. Van hele voedingsgroepen systematisch uit te sluiten. Van dure producten te moeten kopen die slecht smaken als vervangingsmaaltijd. Aargh echt. Ik hou terug oprecht van eten sedert ik het 5:2 dieet doe, ervoor was het meer een haat-liefdeverhouding :-).

Kan iedereen vasten?
Wel, ik zou het zeker niet aanraden aan jongeren, zwangere vrouwen, mensen die borstvoeding geven en mensen die ziek zijn. Omdat dat gewoon momenten zijn in je leven dat je je lijf niks moet ontzeggen.
En verder: ik weet niet of iedereen het aankan, dat is waar. Er is op vastendagen een zeker karakter en doorzettingsvermogen nodig. Maar toch. Ik ken al heel wat mensen (waaronder mezelve, haha) die op voorhand zeiden “ZOT! Dat zou ik nooit kunnen! Ik zou zot worden!”, die er aan begonnen zijn. En die toegeven dat het gemakkelijker is dan gedacht.

Tel je dan de hele tijd calorieën?
Niet meer. Ik ben in de loop der jaren een wandelende calorieënencyclopedie geworden. Ik weet van de meeste dingen hoeveel cal het ongeveer bevat. Maar de meeste mensen zijn daar minder bedreven in natuurlijk, en ik ben niet altijd in de buurt, die kan ik apps/websites als fitnesspall of fatsecret aanraden. Op vastendagen weeg ik bepaalde dingen (havermout, yoghurt) wel af omdat ik nog altijd niet kan schatten hoeveel gram dat nu eigenlijk precies is. Op andere dagen weeg ik pasta en rijst ook af trouwens, anders moet ik telkens een hele week rijst/pasta eten.

Tot slot.
Patrick Mullie moet er een beetje mee lachen, want hij vindt het niet de oplossing voor ons obesitasprobleem. Mja, dat zou ik inderdaad ook niet durven beweren :-) Maar wat dan wel? Ik zou het ook niet weten. Maar als 5:2 voor een aantal mensen de oplossing kan zijn, dat ze daar mee afvallen en op gewicht mee blijven, dan is dat toch gewoon prima?

En voila, hij geeft verder wel opnieuw toe dat het zeker niet ongezond is en dat een paar sobere dagen inlassen een gezonde reflex is. Dat is bij andere diëten wel iets anders… (meer in De Standaard, waar ik ook in vermeld sta)

En ook: als je ook maar een klein beetje nieuwsgierig be,t

Een woordje meer uitleg over de 5:2 levenswijze.

Bon. Eergisteren mocht ik op Radio1 meer uitleg geven over 5:2 en Sofie in het VTM-nieuws. Allebei werden we geconfronteerd met een voedingsdeskundige. Allebei hadden ze duidelijk nog niet veel gehoord of gelezen over het vastendieet. Vreemd vind ik dat, het is echt niet zo nieuw hoor… Ik kan daar eigenlijk echt niet bij. In Angelsaksische landen is daar anders al behoorlijk wat onderzoek naar gedaan waar ze dan niet van op de hoogte zijn. Maar goed, ze wisten allebei te vertellen dat het zeker niet ongezond was om regelmatig te vasten en allebei twijfelden ze of het wel een goed idee is omdat ze zich afvroegen of het wel vol te houden valt. Maar wetenschappelijke argumenten konden ze daar zeker niet voor aanbrengen, het was ook alleen maar hun gevoel. Daarop kan ik, als ervaringsdeskundige, dus voluit JA antwoorden. Het is het gemakkelijkste dieet om vol te houden. Daarom noem ik het eigenlijk liever levenswijze dan dieet.

Maar goed, u kan het fragment hier herbeluisteren.

Mocht het ook eens gaan uitleggen bij radio1. #52diet

Maar goed, wat is het?

Je eet 5 dagen normaal en 2 dagen vast je. Zo simpel is dat.

  • Op de twee vastendagen eet je maximum 500 cal, mannen mogen 600 calorieën.
  • Doe geen twee vastendagen na elkaar. Dan ga je jezelf uithongeren en dat is niet de bedoeling.
  • Probeer de andere dagen niet te overcompenseren.
  • Eet gezonde dingen

In principe mag je eten wat je wil. Je zou ook 500 cal ongezonde dingen kunnen eten. Maar dat raad ik niemand aan. Kies voor gezonde dingen, en als je een beetje uitkijkt kan je daarvan ook veel eten. In de week probeer ik heel gezond te eten, daarover zal ik nog eens wat tips geven in een andere post. In het weekend drink ik al eens een meerdere glaasjes of eet ik al eens frietjes en zo.

Ik hoor je al denken! “OMG: maar 500 cal! Dat moet wel een uithongeringsdieet zijn!”. Wel neen. Van één keer een dagje minder te eten, ben je jezelf nog niet aan het uithongeren. Het is pas als je meerdere dagen na elkaar zo weinig gaat eten dat je in uithongeringsmode gaat. Dat zou ik dan ook aan niemand aanraden. Niet doen, hé!

Wat eet ik dan?
Niet veel hé :-) Om te beginnen eet ik zo lang mogelijk niet. Geen ontbijt dus. Liefst ook geen lunch. Ik hoor u al steigeren: “het ontbijt overslaan! Het ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag!”. Wel euh. Daar is al veel over geschreven. Ik geloof daar niet zo in, dat je door ontbijten minder gaat snaaien. Ik ontbijt nooit van de honger, maar als ik ontbeten heb, krijg ik wel terug honger tegen 12, 13 uur. Als ik niet ontbeten heb, heb ik dan evengoed pas honger om 12, 13 uur. Het is alsof mijn hongermodus pas aanschiet nadat ik gegeten heb. Dus ontbijt overslaan is gewoon een methode om honger te vermijden én calorieën te vermijden.
Interessante links ivm ontbijten die eens een ander verhaal vertellen: hier, hier en zeker ook deze

Maar goed. Meestal heb ik een potteke havermout staan. 20 gram havermout, wat amandelmelk, chiazaad (voor het volume!). Als ik honger begin te krijgen, ergens na de middag, dan eet ik daar een paar happen van. Om het potje weer te sluiten. En daar na een uur nog eens een paar happen van te doen. Ja, ik kan dat ja.

Ik drink veel water, koffie, thee en ook af en toe een bouillonneke als ik zin heb in iets hartigs. Ik heb nogal de neiging om kouder te hebben op vastendagen, dus dan is een warm drankje welkom. En een extra trui. :-)

’s Avonds eet ik een berg groenten, met een stukje ei bij, of wat noten, of wat magere vis of vlees. Favorieten op vastendag: courgetti, bloemkoolcouscous, gegrilde groenten met hummus. Héél vrolijk word ik daarvan, echt. En meestal is er nog plaats voor een klein stukje pure chocolade erna.

Gezond, snel én lekker. #hummus #gegrildegroenten #venkel #radijs

En als ik ’s avonds nog honger zou krijgen ga ik gewoon vroeg slapen. Dat is dan ook mooi meegenomen, ben ik tenminste eens uitgeslapen.

Vind ik dat lastig?
Meestal niet neen. De eerste vastendag was de ergste, daarna gaat het telkens beter. Het leuke is dat je weet dat het telkens maar voor een dagje is. Dat je morgen weer normaal mag eten. Dat je in het weekend eens mag teveel eten, teveel drinken, zonder dat daar weer meteen een dikke vette plus op die weegschaal gekomen is. Op vastendagen geniet ik eigenlijk nog het meest van al van mijn eten. Dan is dat niet schranzen, maar echt genieten. En na een weekend met veel eten ben ik eigenlijk op maandag echt opgelucht dat ik mag vasten.

Echt, ik zie eten nog veel liever sedert ik met vasten begonnen ben. Ik kan een hele bak chips leegvreten, eens frietjes eten zonder dat ik me daar schuldig om hoef te voelen. Je mag dat alleen niet te veel doen. Ik ga gewoon véél bewuster om met wat ik eet. En ik geniet ervan.

Heel vaak gehoorde quote ook: “oh! Ik zou de middag niet halen!”. Ik zou zeggen: wel probeer het eens. Je zou er nog van verschieten. Sofie zei dat ook en is nu nogal zwaar overtuigd :-)

Eet je dan de andere dagen echt alles?
Wel euh het is te zeggen. Ik ben op gewicht, ik moet niet meer afvallen. In principe kan je dan overschakelen naar 6:1, maar één vastendag per week. Maar ik eet de andere dagen soms nogal veel (understatement). Ik kan daar werkelijk ook gigantisch van genieten. Eigenlijk heb ik drie soorten dagen: de vastendagen, de opletdagen en de schransdagen. Die laatste moet je sowieso een beetje beperkt houden. In het weekend kan ik me volledig laten gaan. Maar in de week let ik op. En op vastendagen vast ik. Het is kwestie van het juiste evenwicht te vinden tussen vastendagen, opletdagen en schransdagen :-).

Ach wat, vasten, dat is iets wat veel dunne mensen eigenlijk uit zichzelf doen: compenseren als ze een zwaar weekend gehad hebben. Er zijn er al een paar die me dat toevertrouwd hebben, dat ze dat eigenlijk van nature uit doen. Wel euh, laat me zeggen dat ik dat niet vanzelf deed :-)

Een schoontje om mee af te sluiten: tien mythes over vasten.

De 5:2-levenswijze. Ofte de heilige graal.

Dus. Nu ga ik jullie iets tonen wat ik nog nooit eerder heb durven tonen. Mijn gewichtscurve van de laatste 5 jaar. Hoe ik aan zo’n schone grafiek kom? Ik was wellicht de allereerste freak in België die me een slimme weegschaal (Withings) kocht. Ik heb daar indertijd hemel en aarde voor moeten bewegen, om dat ding tot in België te krijgen, maar ik ben daar dus nog altijd blij mee, onder andere voor deze grafiek (klik om te vergroten).

Gewicht

Maar goed. In 2011 had ik er net een kuur Herbalife opzitten. Ik zou dat werkelijk aan niemand aanraden. Ik was tien kilo afgevallen, ja, dat wel. Met slechte, dure producten en heel veel honger. Ik was er in februari 2011, toen ik de weegschaal kocht, een maand mee gestopt en ik was al twee kilo bij, jochei (62 kg)! Dat ging zo voort en exact een jaar later was ik alweer mijn tien kilo bij. Zucht. Toen begon het gevecht. Een paar kilo af, een paar kilo bij. Weight watchers en andere dingen geprobeerd. Zot werd ik, van dat punten tellen. Nooit, nooit meer geraakte ik onder die magische 65 kg-grens. Zelf de 68 kg-grens (die van een gezond BMI) was bijzonder moeilijk aan te houden.

Begin vorig jaar voelde ik me weer eens absoluut niet goed in mijn vel. Er bestaan mensen die daar geen probleem mee hebben, met een paar kilo te veel, maar ik dus wel. Ik voel elk vetrolletje priemen, mijn kleren spannen, ik moet allerlei trucen uitvoeren om er toch een beetje slanker uit te zien dan ik ben… Vreselijk vind ik dat. Dus begon ik nog maar eens aan een poging. Met de moed der wanhoop. Gezond eten en sporten. Want dat is uiteindelijk de basis. De kilo’s gingen er wel af, heel traag. Maar het was een processie van Echternach: in de week goed opletten, weinig en gezond eten. In het weekend een paar sociale activiteiten en het was weer allemaal om zeep. Zucht. Ik wou tegen de zomer 65 kilogram wegen en zo zou dat dus niet lukken.

Dus begon ik aan een dieet levenswijze die ik al een paar keer had zien voorbij passeren. Al een jaar spookte het door mijn hoofd, maar ik durfde er niet aan te beginnen wegens dat het op een aantal punten ingaat tegen de algemeen heersende opvattingen over eten en metabolisme en zo. Maar goed, als een mens wanhopig is doet hij al eens iets. In maart 2015 begon ik aan het 5:2-dieet. Vijf dagen normaal eten, 2 dagen 500 calorieën op één dag. Simpel als dat.

En het werkte. Het werkte wonderwel. Zes weken later zat ik al onder die 65 kilo-grens. Daar was ik superblij mee, dus gingen we verder naar het streefgewicht dat het UZ me ooit vooropgesteld had: 63 kilo, in juni van dat jaar. In de grote vakantie liet ik het wat varen en ging ik terug naar 65 kilo. In het najaar wilde ik het weer scherper stellen en dus begon ik weer. Met Ploegsteert kwam er heel wat geloop bij en kwam ik plots op 60 kilo uit. 60! Ik bedoel: 60! Dat was gelijk 100 jaar geleden dat ik zo weinig gewogen had! Voor de marathon zat ik maanden op 59 kilo, maar nu zit ik weer op 60, maar dat is OK.

Ik vertelde er over aan een paar mensen, maar de reacties waren telkens vreemd. Meesten vinden het maar iets raars precies. Ik ook eerst, daar niet van. In het najaar ontdekte ik dat ik iemand kende die het ook volgde en we begonnen tips uit te wisselen. En toen kwam Sofie dat te weten en nog een paar en begonnen we een Facebook-groepje… En daaruit blijkt dat het voor heel veel van die mensen werkt. Waar ik uiteraard super blij mee ben. Ook voor Kelly van Tales from the crib trouwens… (ja, ik ben de mysterieuze goeroe waar ze niet zo heel subtiel naar verwijzen :-))

Mij moet je niet meer overtuigen. Het is het enige dieet waar ik niet knorrig en ambetant van word omdat ik de hele tijd moet opletten wat ik doe en eet. Dat ik mijn sociaal leven kan houden zoals het is, met lekker eten en drinken. Mensen kijken soms al eens naar wat ik allemaal binnenspeel in het weekend. Ik word er gewoon echt blij van, omdat ik met minimale inspanning afval of op gewicht blijf. Ik voel me goed in mijn vel en durf al eens een bikinifoto posten ;-) Nooit gedacht dat ik ooit zoiets zou vinden: op gewicht kunnen blijven en toch genieten van het leven. Voor mij is 5:2 dan ook echt de Heilige Graal.

Zon. Bikini 👙. Genieten. Zalig. Nog van dat graag!

Enfin, de komende dagen/weken komt er nog meer over op deze blog, maar ondertussen moet je maar eens wat meer over opzoeken: vasten is echt gezond. Het heeft nog een pak andere voordelen dan enkel afvallen. Maar misschien kun je beginnen met de documentaire van Michael Mosley eens bekijken: Eat, fast en live longer. Lees de berichten van Sofie, de update van Sofie en Kelly.

Nog een paar andere voordelen: het is simpel! Het is gratis! Je moet geen slechte producten vreten! En het is de eerste keer dat ik van een dieet levenswijze denk: dit kan ik nu eens de rest van mijn leven volhouden, zie. Ik kan het iedereen aanraden. Echt.

Lopen, lopen, lopen en nog eens lopen.

Als ge nu denkt dat het hier op loopgebied stilgevallen is, dat is ook niet helemaal waar. OK, er wordt minder gelopen dan voor de marathon. Maar goed, marathontraining was ook echt veel trainen hé. Toen liep ik 4 keer per week, nu terug maar 3 keer per week. Toen waren het vaak (heel) lange afstanden, nu is mijn langste afstand 15 km. Ik liep in januari, februari en maart meer dan 200 kilometer per maand, nu haal ik maar goed honderd (123 in april) kilometer meer. Ik liep toen met een schema, nu zonder.

Maar eerlijk: ik mis mijn schema. Vroeger liep ik altijd zonder schema, ik vond zo’n schema te beklemmend. Maar tegenwoordig vind ik dat dus net leuk. Een leidraad om goed te trainen. Om die trainingen ook effectief in te plannen in mijn agenda. Nu doe ik gewoon maar wat. In het wilde weg. En dat voelt niet zo goed eigenlijk. Na de Great Breweries komt er zeker terug een schema. Welk weet ik nog niet.

Maar dus: ondertussen liep ik maar liefst 3 wedstrijden mee:

1. Havenloop Gent.

Zoals gewoonlijk de run & bike met Griet. We waren allebei naar een feestje geweest de avond voordien en allebei niet echt fris. Het weer daarentegen was bijzonder fris. Met een paar hagelbuien vooraf en ik was al onderkoeld vooraleer ik aan de start kwam. Als het aan mij lag, waren we niet gestart, maar gelukkig is er dan Griet. We hebben ons geamuseerd, absoluut. En we kregen onderweg maar één hagelbui over ons. Maar we leverden geen topprestatie, maar dat kon ons precies ook niet veel schelen :-)

Te weinig geslapen. Onderkoeld. Hagel. Maar wel plezant 😊 #havengentloopt #run&bike

2. Ekiden Evergem.

Altijd op 1 mei en als het enigszins lukt dan loop ik mee. De tien kilometer dit jaar. Ik dacht: we gaan eens zien hoe rap we die kunnen, alleen. Ik liep aan een hartslag van ongeveer 175, mijn omslagpunt. Zonder haas en met weinig volk. Ik liep er 51:57 min over 9,8 kilometer. Niet slecht, maar dat moest beter kunnen.

Ekiden Evergem. Met de helft van het vrouwenteam. #stax #evergem #ekiden #running #runstagram #run

3. Stadsloop Gent.

De loop waar ik eens zwaar wou presteren, omdat ze zeggen dat je een maand na de marathon de beste tijden kunt neerzetten op de kortere afstanden. Chris had zich spontaan aangeboden als haas en ik heb dat dankbaar aanvaard. Want dat is wel een gemak: zij bepaalde het tempo, moedigde me aan, hield mijn drankflesje vast, wees hindernissen aan. Echt leuk. Pas op: ik heb onderweg vaak gedacht van : “how jong! wat denkt die wel dat ik kan!” en ook “ik ga nu stoppen hoor, rapper kan ik niet”. Maar goed, we weten ondertussen wel al dat ik te koppig ben om af te geven. Dus dan denk ik: “allez Lien, niet nadenken, gewoon gaan, over een kwartierke zijt ge der.” Dus ploegde ik verder. Heel plezant ook, want heel veel volk op het parcours dat ik kende, want dat liep knal door mijn buurt. Mensen die schrokken omdat ze me nu al zagen en me achteraf zeiden hoe snel ik wel ging. En dat ik echt wel bij de rappere was en dat er véél lopers na mij kwamen. Ook wel eens wijs, meestal zit ik in het latere deel lopers. Bon, afgeklokt op 46:43 seconden. Doel was 10 km onder de 50 minuten. Het waren wel maar 9,5 km maar die 10 zouden dus ook wel gelukt zijn. 662ste op 2400 lopers, ja, dan zit je bij het eerste deel hé. Maar goed: ik was echt stikkapot, zelden zo afgezien. Nooit meer, dacht ik. Maar na een paar minuten recuperatie was ik er weer helemaal bovenop.

Ze heeft me afgejakkerd tot en met. Maar het PR is een feit. 😉. Tx @chris_rogghe! #stadsloopgent

Ik had ervoor ook efkes gesupporterd voor Sofie. Onmetelijk trots was ik op haar! Haar eerste 5 kilometer, wat een prestatie. Sofie heeft al een heel aantal keer start2run geprobeerd, maar iedere keer botst ze op de grenzen van haar looplijf. Haar schenen nemen lopen niet zo in dank aan. Maar goed, onder meer door mijn compressietubes gaat het nu wel goed en zo haalde ze haar eerste 5 km wedstrijd binnen. Ferm! Hopelijk is ze nu helemaal gelanceerd :-)

She did it! Onmetelijk trots op @sofinessetje die ondanks herhaaldelijk blessurebleed blijft verder gaan! Haar eerste 5 km wedstrijd is een feit. Proficiat!

In de marge van het lopen deed ik onlangs ook een leuke kookworkshop van het sportkookboek. Wat bovendien een paar mooie plaatjes opleverde:

Photo

Photo

En mocht ik in de nieuwe Runnerslab in de Ghelamco arena ook een paar Nike Free schoentjes gaan proberen.
Mja die zouden ook niet misstaan in mijn loopschoenenkast. Helaas mocht ik ze niet meenemen 😂 #nikefree #nike

en zo leerde ik Jozefien en haar man kennen. En kwam ik eens in de Ghelamco Arena. Ha! Dat werd tijd!

En zo kwam ik ook eens in de Ghelamco arena #eerstekeer. En leerde ik Josefien en haar man kennen. #nikefree #runnerslab #running #nike

Tantie

Dat ik maar beter goed kon scoren vandaag. Dat hij maar hoopte dat het goed kwam. Want dat het erop of eronder was.

Het moet zowat dag op dag 20 jaar geleden zijn dat Peter me voorstelde aan zijn tantie. Zijn godin. De vrouw die hem deels opvoedde en waarnaar hij zo gigantisch opkeek. Zelden heb ik Peter zo nerveus geweten als de dag dat hij me meenam naar zijn tantie. Hij had nog nooit een lief meegenomen naar zijn tantie, want als hij een lief meenam naar zijn tantie moest het wel serieus zijn. En als tantie zijn lief maar niks zou gevonden hebben, dan zou dat voor Peter (en het lief) een zware dobber geweest zijn. Het kon maar beter klikken.

Maar goed, het was een eitje. Tantie en ik, dat klikte. Even rechtuit, altijd klaar met een mening, zelfde humor. Ze sloot me in haar armen, en nonkel Guido ook. Geweldige mensen. Zelf hadden ze geen kinderen, maar ze was er dol op. Iedere keer als we er kwamen, stond ze paraat voor ons en onze kindjes. Met snoepjes en koekjes. Met leuke hebbedingen voor de kinderen die ze kochten, kregen, verzamelden. Ze vond het heerlijk om Janne en Sien urenlang te zien spelen met de autootjes waarmee Peter ook nog gespeeld had. Of met de knuffels, die ze speciaal voor hen overal verzamelde. Ze nam ze op haar arm en ging naar de paardjes kijken in de wei naast haar. Leerde de meisjes mee fietsen in het straatje achter haar. Heerlijke uren hebben we er beleefd.

Tantie. Niet mijn tante, maar dat voelde wel zo. #linkinbio #rip #paardjeskijken #RIP

En toen kwam er die kloteziekte. Ze genas, ze herviel, ze genas, ze herviel. Begin maart opnieuw. En het ging snel, veel te snel. Vorige woensdag waren we er nog. Ze was fel verzwakt, maar helder. Ze kon nog praten en lachen met de kindjes. En zaterdag was het al gedaan. Kloteziekte.

Maar oh wat ben ik blij dat ik haar al die jaren gekend heb. Ik ga haar koesteren in mijn hart, voor de rest van mijn dagen. Ze was dan misschien niet mijn tante, maar dat voelde wel zo, zeker na al die jaren. Oh, wat zag ik haar graag.

Tantie is niet dood. Tantie blijft bij ons, voor altijd.

Riga. Rigasjeg.

Een marathon, het vraagt een maandenlange opbouw, dan plots is het daar, dus dan moet je zien dat je daarna niet in een zwart gat valt. Dus wat kan je beter doen dan het weekend erna met vrienden een citytrip te doen? En geen loopkleren meedoen?

Vorig jaar was het Dublin, dit jaar trokken we naar Riga. Niet zo bekend, Riga, maar we vinden het net wel eens leuk om de minder bekende steden te doen ook.

Om te beginnen: als je vliegt vanuit Charleroi kan je tegenwoordig ook maar beter zéér op tijd vertrekken. We hadden dat gelukkig gedaan, want een paar kilometer voor de luchthaven begon de file al. Lang voor je op het terrein komt checken militairen al eens je identiteit en als je binnenkomt nog eens. Wat de nodige vertragingen tot gevolg heeft. We hadden uiteindelijk niet veel tijd over. Maar goed, er verder al bij al vlot geraakt.

Een uurtje later al in Riga, waardoor we pas konden eten tegen plaatselijke tijd 22 uur. Dus deelden we een meter worst in een niet zo aan te raden Brewhouse.

"Mijn" brouwhuis hier!

Peter voelde zich meteen thuis in de stad.

Zou ik?

Gilde

Commu-kunst

Veel wifi zones ook in Riga. Niet dat we verslaafd zijn, maar we waren allemaal onze gids vergeten dus waren we aangewezen op apps als Tripadvisor en al om te weten waar we naar toe moesten.

In the (wifi) zone! #riga #riganda

Enjoy the silence

Deze brug katapulteerde ons een weekje terug naar Rotterdam.
Aan de Daugava...

De Orthodoxe kerk. Waarlijk vreed schoon!
Orthodox

Riga is fijn, maar Riga is niet zo groot. De volgende dag een hele dag op ons gemak rond gelopen in de stad, en we hadden het gevoel dat we het meeste wel al gezien hadden. En hetgeen we nog wilden doen, daar hadden we nog twee dagen voor.

Dus gingen we op zaterdagavond eten, dronken iets te veel en lagen op zondag gewoon heel lang in ons bed. Heerlijk is dat, appartementje huren en ge moet niet opstaan voor één of ander ontbijtbuffet. Ontbijten kan later ook wel eens.

Lekker gegeten ook, in Riga. Zo gingen we naar de Muusu, de Balzambars en de Domini Canes. Alle drie aanraders, maar wel best te reserveren. We dronken ook een liter mojito (met twee weliswaar) in de Cuba. OK, dat was erover :-)

Veel art nouveau ook, in Riga. Als ik een huis zou mogen bouwen, het zou een art nouveau huis zijn.

Art nouveau

Faciaal

Laatste dag fietsen gehuurd en een toertje gedaan. Dat is ook altijd leutig. Al is Riga totaaaaaal geen fietsvriendelijke stad. Nergens fietspaden gezien, we moesten wel op het voetpad rijden. En de oversteekpunten waren ook levensgevaarlijk.

Schoon uitzicht van op de universiteit.
Parijs aan de Daugava... #rigasjeg

Vogelperspectief #rigasjeg

Vanop deze toren dus:
Wetenschap #rigasjeg

In topgezelschap hé.

Riganna. #rigasjeg

Mogelijke bestemmingen voor volgend jaar: Dubrovnik, Split, Vilnius, Talinn, Bologna. Keuze zat!

En ah ja. Ik zie hem nog altijd graag! :-)

En wie is dat? #rigasjeg

Meer foto’s op Instagram

Marathon Rotterdam: na

Dat ik echt fenomenaal stijf was, de eerste twee dagen nadien. Trappen waren echt moordend. Of rechtkomen na een tijdje zitten. Efkes loslopen, zeggen ze dan, maar ik zou echt niet geweten hebben hoe ik in mijn schoenen zou moeten geraken. Zo vlot ik zondag liep, zo kreupel was ik de dagen erna. Maar vanaf woensdag ging het beter.
Maar de eerste nacht was ik doodop en kon ik niet slapen. Rusteloos. Raar.

Maar dat we mogen trots zijn op onze gemiddelde pace liepen van 5:38 en dat vrij constant. Onze snelste kilometer lag op 27 kilometer (5:18!) en onze traagste er iets na, op 29 (5:59) maar we liepen geen enkele pace boven de 6 minuten. pace

Heel vlak gelopen, zeggen ze dan. Amper verval in de tweede helft. Een positieve split van maar 2 minuten. Voila, een hoop looptermen ineens.

Iets van dichterbij bekeken, liepen we nog een kilometer sneller (hier is dat de snelste kilometer uit het hele parcours geplukt). Die liepen we van kilometer 41,49 tot 42,49. In 5:09. Stevig eindsprintje dus, zonder hadden we de min vier uur niet gehaald.

pace2

Zowat alle lopers komen uit op méér afstand dan de marathon. Wij komen op 42,5 km uit ipv 42,195. Dat schommelt altijd een beetje, da’s logisch. Maar de meesten hebben toch 200 à 300 meter meer. Dat lijkt niet veel, maar voor ons is dat toch 2 minuten extra lopen. Wat je dus net boven de 4 uur kan doen belanden. Gelukkig hadden we wat overschot ingebouwd.

Onze nettotijd is 3h59’18”. Dat is de tijd van de finish tot de aankomst. Zeker gezien de afstand ook iets meer i,s mogen we wel zeggen dat we de marathon in minder dan vier uur gelopen hebben. Ieder jaar publiceert Runnersworld de tijden van lopers die de marathon lopen in minder dan 4 uur (vrouwen). We horen daar dus bij! Tenzij… de organisatie de brutotijd doorgeeft… dat is de tijd van de start van de wave, tot de finish. Dat is net één minuut meer in ons geval en dus net meer dan 4 uur…(4:00:16) Voor de rangschikking per categorie kijken ze naar brutotijd.

Het reglement zegt:

“Wat is de officiële tijd? De brutotijd is de officiële tijd. Deze start op het moment dat het startschot valt en stopt op het moment dat je de finish passeert. De nettotijd is de tijd die start op het moment dat je de mat op de startlijn passeert en stopt als je de finish passeert. Deze nettotijd wordt als extra service vermeld.”

BOE! Zo flauw zeg. Ik snap dat dus niet, dat je dus niet de meest nauwkeurige tijd gebruikt als officiële tijd. En nu wil ik wel in de Runnersworld staan hé. Op het certificaat staat het alleszins juist.

FcertA4.tmpl-F2614-DIIJ

Evelien en ik hebben onze wedstrijd uiteraard al uitgebreid geanalyseerd. Tijdens de wedstrijd had ik de hele tijd het gevoel gehad dat zij veel sneller kon, en dat kon ze wellicht wel. Alleen ging ze zich dan wellicht opgeblazen hebben. Zeker omdat zij in de dertiger kilometers last kreeg van haar maag. Wellicht had ik haar dan ergens opgeraapt, en dan was de vraag of ze nog had kunnen bij mij blijven. Nu had ze zichzelf nog niet opgeblazen en kon ze de laatste kilometers nog aanklampen. We houden het er dus op dat we een sterk marathonteam waren. Ha!

Het bord met de tijdsmeting bij de 40 km hadden we beiden gezien en beiden dezelfde berekening gemaakt. Dat het heel krapkes ging worden. En we durfden beiden niks zeggen tegen mekaar :-)

Of ik nu meteen een nieuwe marathon ga inplannen? Euh neen. Al zeker niet voor dit jaar. De voorbereidingsperiode is lang en intens en vraagt veel opofferingen. Eén keer per jaar volstaat voorlopig. In het najaar wat nieuwe halve marathons of wat Urban Trails of zo. Voor volgend jaar zien we wel. Met als grootste risico: als we het de volgende keer niet onder de vier uur gaan duiken, gaan we ontgoocheld zijn. Maar anderzijds: misschien valt er wel net een hele druk weg. Omdat we al onder de vier uur gelopen hebben. Maar ach wat. Dat zien we dan wel weer.

Maar stiekem kijk ik toch al een beetje naar de marathons van 2017 :-)

O, en verder: dat ik het fantastisch vond hoeveel mensen er meeleefden! Zot veel berichtjes gekregen, mensen die live zaten te volgen via de app of de Facebookpagina. Nichtje Tine met een oog op Parijs-Roubaix en één oog op de marathon. Leutig :-)

13000248_10154003022272088_4409830000681197550_n

En ook voor de berichtjes op marathonsupporter.nl (die ik niet onderweg gezien heb, maar wel achteraf). Voor de filmjes. De man ging ook helemaal op in het wedstrijdgebeuren en in het reporterschap op de Facebookpagina. Die was ook danig onder de indruk. Fantastisch!

Bedankt allemaal!