De autokwestie

Ha. Goed een jaar later na mijn Otto-post en we rijden nog altijd met de Skoda. Het beestje bolt nog altijd uitstekend, zeker en vast. OK, ja, onlangs hadden we een platte batterij, maar dat was meer door de combi oude batterij-een week stilstaan-buiten. Touring erbij en het was in twee minuten gefikst. OK ja, dat traumatisch moment dat ik mijn twee kinderen en man naar beneden zag rijden en dacht dat ze niet meer konden stoppen, dat was eng. En een half uur op een donker buitenbaantje in de gietende regen staan was niet fijn. Gelukkig konden wij nog terug binnen in het vakantiehuisje.

Maar ik wijk af.

Een jaar later en 315.000 km. 35.000 km per jaar wordt er hier dus gereden. Dat is veel, en de man zegt al jaren dat hij minder met de auto gaat moeten rijden, maar de praktijk wijst uit dat daar niet veel van in huis komt. Het is met zijn job idd zeer moeilijk om de trein te nemen, dat weet ik ook wel.

Maar goed. 315.000 km en autosalon: dat vroeg om een onderzoek. Dus begaven wij ons op de markt van de nieuwe auto’s. Eens alles uitzoeken: wat voor types auto’s er zijn, afmetingen, brandstof, kortingen, opties, …

Heel wat onderzoek zijn we tot de volgende conclusie gekomen

  • De man wil geen monovolume en gezien het grotere verbruik zit ik daar precies ook niet op te wachten
  • Gezien ons smalle garage hadden er mensen auto’s met schuifdeuren aangeraden. Auto’s met schuifdeuren bestaan enkel in de monovolumes of in van die bakkersauto’tjes zoals wij dat noemen. De Ford Focus S is de enige gewone auto die groot genoeg is die schuifdeuren heeft. Maar die auto is op zich zo breed en die schuifdeur gaat zo breed open dat het ook geen hulp is.
  • Skoda Octavia is 2 centimeter breder geworden maar is nog altijd een van de smalste op de markt, samen met de Renault Megane Grandtour. Volvo is bijvoorbeeld geen optie wegens maar liefst 10 centimeter breder.
  • Qua opties willen we electrisch inklapbare spiegels (wegens de smalle garage) en parkeersensoren, zeker achteraan, maar vooraan mag zeker ook. Verduisterde ruiten achteraan vind ik ook interessant als de kinderen mee zijn op reis: geen gedoe met handdoeken aan de ramen hangen en al.
  • Ik zou graag een automatic willen. Ik heb één keer tien minuten gereden met zo’n auto en ik vind dat behoorlijk geniaal. Serieus, we automatiseren alles, maar dat willen we op één of andere manier zelf doen. Het verbruikt iets meer, blijkbaar, maar het is een enorm gemak. Vooral in de files. En ik ben nogal pessimistisch op dat vlak, ik denk niet dat er de komende jaren minder files gaan zijn, alleen maar meer.
  • Aangezien Peter enorm graag met zijn auto rijdt en ik zelf eigenlijk ook altijd liefst met volkswagen gereden heb (leren rijden met een golf!) zal het wellicht terug een Skoda worden. Grote koffer, smal, degelijke auto, … Jaja, sjoemelgedoe, maar op ook op dat gebied ben ik nogal zwart kijkend: ze doen dat gewoon allemaal.
  • Aangezien een nieuwe auto onder de 20.000 euro niet mogelijk is zal het een tweedehandse worden, met niet te veel kilometers op de teller.
  • We kijken ook voor verschillende brandstoffen. Want ik ben nogal een groene, en ik zou maar wat graag van die vervuilende diesel af geraken. En diesel wordt de nieuwe boeman, met hogere inschrijvingstaksen en belastingen. Maar het ziet er toch naar uit dat de ecologische alternatieven niet weggelegd zijn voor de mensen die niet fiscaal gesponsord worden. Geen bedrijfswagen hier…

Waarom ik dat hier schrijf? Gewoon, als geheugensteuntje, want nu doe ik een heel auto-onderzoek, maar van zodra die auto gekocht is vergeet ik dat weer allemaal. En zo kan ik dat later terug opzoeken :-)

De marathonrevolutie

Een paar maanden geleden, zo vlak voor de beslissing viel om een marathon te lopen zag ik iets passeren op facebook. Over een nieuw boekje, de marathonrevolutie. Ondertitel: “train niet meer dan 14 km”. Meteen genoeg om mijn aandacht te trekken.

Het klinkt klonk allemaal heel aantrekkelijk: een marathon lopen met een minimum aan inspanning. Want 14 km, dat vinden wij hier momenteel niet veel :-)

Boekje gekocht en gelezen. 89 bladzijden, leest als een trein. En de helft van het boekje is gevuld met tabellen dus op een goed uurtje heb je het uit.

Het boek gaat uit van een schema van een training van 100 dagen. Vier trainingen per week. Waarvan ééntje vogels kijken (heel traag en relax), twee langere en één op snelheid.

Een heel aantal van je trainingen loop je op marathonhartslag. Dat is de hartslag waarop je je hele marathon zou moeten lopen. Je kan die eenvoudig opzoeken in tabellen aan de hand van je omslagpunt en je gelopen tijd op de 10 km. Voor mij komt die marathonhartslag zowat op 145 uit.

Een aantal redenen waarom ik het NIET ga doen:
1. de marathonhartslag die ik voor mezelf berekend heb ligt te laag: mijn trainingen en marathon zouden op een hartslag van circa 145 gelopen moeten worden. Voor de trainingen: geen probleem: al mijn lange duurlopen doe ik op lage hartslag, mijn zone 1 ligt op 136-147. Maar een wedstrijd zal sowieso hoger zijn. Ook één van vier uur ja. Niet dat ik van plan was vier uur op mijn omslagpunt te lopen (rond de 175 zeg maar), maar toch, het zal toch zeker hoger gaan dan die 145. Ik heb Ploegsteert gelopen aan een gemiddelde van 173. Ik zeg niet dat de marathon ook zo hoog zal liggen, ik heb waarlijk geen idee, maar 145 ga ik al hebben aan de start, al van voor ik een meter gelopen heb, van de zenuwen.
2. de tijd die ze daar voorspellen ligt me te laag. Serieus, ik wil/kan/mag niet ontgoocheld zijn als mijn tijd meer dan 4 uur is. Maar hier voorspellen ze mijn tijd sowieso boven de 4 uur 30. Mja, dat is me toch wat te weinig ambitieus. Nu ja, als ik effectief de hele tijd aan 145 loop zal het idd wel zeker zo lang duren.
3. Maximale trainingen van 14 km. In het begin vorig jaar, toen ik de kilometers weer wat opdreef naar 10 en 20 km merkte ik dat mijn gewrichten daar wat aan moesten wennen. In het begin had ik wat kniepijn maar ik kreeg dat er eenvoudig uit gestrectched en na een paar weken was dat weg. Als ik dat nu niet doe en ik krijg op de marathon pijn op 20 km, dan worden het nog 20 hele lange kilometers.
4. Maximale trainingen van 14 km. Klinkt misschien aantrekkelijk, maar ik vind dat dus niet. Ik hou van lange duurlopen. Ik vertrek graag voor een uur of twee. Weg van de wereld bijna. Gewoon vertrekken, neus volgen, hobbelen. Pak mij mijn lange duurlopen niet af!
5. Mentaal. Ik zou me mentaal niet klaar voelen voor een wedstrijd van 42 km als ik in de voorbereiding maar max 14 km gedaan heb. Je mag tussendoor wel eens meer doen hoor, maar toch, opbouwend is het niet.

Ik durf het dus niet aan met dit schema. Maar toch. Best wel interessant. Maar niet voor mijn eerste marathon. Misschien wel voor een volgende? Of misschien wel voor u?

Voor nu heb ik dus een schema van Smart-sport, gebaseerd op mijn lactaatmetingen. Vier trainingen per week, waar ik me tot nog toe behoorlijk netjes aan houd. En echt, vorige week liep ik voor het eerst 26 km en ik was blij dat ik niet met een schema liep van 14 km.

Over lange lopen in de vrieskou.

Ik loop in de gietende regen. Ik loop in de hagel, als het moet. Al stop ik dan altijd even, want hagel op uw gezicht, dat doet pijn.

Maar ik loop niet graag in de vrieskou. Het was wel weer efkes geleden dat ik de vrieskou gelopen heb, kan me niet herinneren dat ik dat vorig jaar gedaan heb. De enige reden: die koude lucht, dat kan zeer doen aan mijn luchtpijp.

Maar goed, dit jaar valt er niet aan te ontsnappen. Ik had er alweer ferme schrik van en had al rondgekeken bij fitnesscentra voor beurtenkaarten. Ik loop niet graag op een loopband, maar goed, om de vrieskou te vermijden zou ik het nog eens overwegen.

Gisteren vertrokken. Ijskoud maar zonnig. En het werd een fantastisch loopje in het Warandepark. Vanmorgen stond er een 24 gepland. Het was nog efkes herorganiseren, want twee zieke dochters. De ene (Sientje) logeerde bij de oma en voor Janne werd er een regeling opgezet zodat ik toch kon vertrekken.

Wat een gedoe ook, vertrekken als het zo koud is. Een mens moet zo veel aandoen. Een muts om het hoofd en de sinussen te beschermen, want die zeuren al een paar dagen. Een rap zelfgemaakte buff om hals en gezicht te beschermen. En dan laagjes. T-shirt met lange mouwen en trui, dat moest genoeg zijn vandaag. En een nylon legging onder mijn looptight. Gisteren getest en goedgekeurd. En dan nog hartslagmeter, drank, muziek regelen, …

Hup, vertrokken. Door het centrum, langs de Blaarmeersen, Watersportbaan. De kou viel eigenlijk nog wel mee. Maar eens buiten het centrum meer wind en toch kouder en was ik blij met al mijn laagjes. Na 12 kilometer was het tijd voor een korte pitstop op het toilet van de Blaarmeersen. Daar maakte ik een grote fout: ik dacht dat mijn benen wel voldoende opgewarmd waren en deed de legging dus uit. Gevolg: koude benen voor de volgende kilometers. Echt koud. Niet leuk aan mijn spieren. Op een verlaten plekje aan de Assels alles terug uitgedaan, legging terug aan, broek er terug over. Gelukkig geen toevallige wandelaars of zo gepasseerd toen. Maar geleerd dus: die legging eronder loopt lekker comfortabel en ik loop liever met warme benen dan met koude benen.

Winters loopje. Het viel mee maar geef mij maar een paar graden meer.

Ik had de afstand van de drieleienroute wat onderschat en zo kwam ik uit op 26 kilometer ipv 24. Mijn langste ooit. Aan een pace van 6:27 gemiddeld, daar ben ik best content mee want ik had het gevoel dat ik super traag ging vandaag. OK ja, ik liep eigenlijk meer in zone 2 (48%) dan in zone 1 (38%).

Bon, de lange lopen, ze zijn begonnen.

Opbouwfase 1: duur

Fase 1 van het trainingschema zit er op. Zo’n gedetailleerd overzicht als Annelyse geeft (ik vind dat wel leuk) dat gaat er hier niet van komen, maar per fase toch wel een samenvatting.

Week 1 tot en met 4 was vooral kennis maken met het schema. Niet echt gewoon om met een schema te lopen en vier trainingen per week zijn ook niet niks. Bovendien moet je rekening houden welke training je wanneer ingepast krijgt. Langere trainingen, korte trainingen en intervaltrainingen: je moet ze ook nog goed weten te combineren. Want vier trainingen per week betekent dat je minstens 1 keer twee dagen na mekaar moet trainen. En de hele lange duurloop doe je beter niet na de zware intervaltraining. En dat dan inpassen in de rest van je leven.

Week 5 was de week van de lumbago. Pijn, pijn en angst. Echt niet leuk. Week 6 was de week van het langzame herstel. Het was nog broos allemaal maar we konden weer rustig bewegen. Want de beste remedie tegen rugpijn is blijven bewegen. Bewegen op maat en luisteren naar je lijf, maar toch: bewegen. Het is maar doordat ik zo fanatiek mijn oefeningen gedaan heb dat ik er zo snel vanaf geraakt ben.

Week 7 was de week van de Ardennen. We pikten de afstanden van het trainingschema terug op. Maar de interval lieten we voor wat het was (waren lange intervallen) aangezien de Ardennen heuvelachtig genoeg waren om voor trainen in hogere HS zones te lopen zonder dat we daarvoor moesten versnellen. Ik spreek van we, want ik had daar altijd het aangename loopgezelschap van Mikaël.

Week 8 was de week van het schema weer helemaal op te pikken, inclusief intervaltrainingen. Waarin ik alleen vergeten was dat ik een 12 km in zone 2 moest lopen en waardoor ik dan op zondag een extra stuk aan mijn intervaltraining gebreeën heb, 5 km in zone 2. Kwestie dat er toch echt ook wat aan de snelheid moet gewerkt worden.

Schema

Meestal iets meer gelopen dan het schema vraagt (niet veel), behalve de twee lumbagoweken, uiteraard. Nu ja, mijn basisconditie was al zeer goed, dus denk niet dat die twee weken een groot verschil gaan maken.

Nog meer goed nieuws: ondanks veel gesmul in de eindejaarsperiode niks bijgekomen. Ook vorige week niet, toen ik een hele slechte eetweek had. Nu maar snel herpakken want dat kan ook niet blijven duren natuurlijk :-)

Dan gaan we nu over naar opbouwfase 2: uitbreiding uithoudingsvermogen. En omdat ik gehoord had van de trainer dat een halve marathon een maand voor de marathon ideaal was, ging ik op zoek. Parijs was al uitverkocht (ooit loop ik een grote wedstrijd in Parijs, echt). In ons land vond ik niks. Maar er is een halve marathon in Den Haag op 6 maart. Behoorlijk ideaal, in mijn agenda en in mijn schema. En Den Haag is een mooie stad! Ingeschreven!

Jaaroverzicht 2015. Dat mag nog net.

OK, we zijn al 9 januari, maar een jaaroverzicht voor 2015 kan nog wel zeker?

In 2015 is mijn blog zowat helemaal terug naar zijn roots gekeerd: het is zo goed als weer een lopersblog geworden. Met af en toe een uitweiding. Zo ben ik ooit begonnen ook, ergens in 2004. Met dan heel veel omzwervingen maar lopen kwam altijd terug. Sorry voor alle mensen die dat niet zo graag lezen. Maar ge moet die postjes dan maar gewoon overslaan. En ik doe mijn best om af en toe ook andere dingen te schrijven. :-)

Enfin een overzichtje van het jaar:

Absolute hoogtepunten dit jaar op sportief gebied

  • 20 km van Brussel: onder de 2 uur geraken, nooit gedacht dat me dat ooit ging lukken. Ik was er zeer emotioneel door.
  • Ploegsteert: nog straffer: halve marathon in 1:52.
  • Twee keer zoveel kilometers lopen als vorig jaar: het eerste doel was 750 km lopen, ofte net iets meer dan vorig jaar (718 km). Het zijn er 1454 geworden. Doel voor dit jaar: ietske meer weer hé: 1500 km. Benieuwd of het lukt!

Een mooi loopjaar afgesloten met een stevige heuveltraining. #18,4km #1452km #runstagram #running #runstagram #runfie

Op materieel gebied

  • een activiteitstracker: de jawbone is al gesneuveld, maar hoera voor de garantiewet! Momenteel gebruik ik een Fitbit flex (in bruikleen), matig tevreden over, maar de ideale heb ik nog niet gevonden, daar schrijf ik nog eens over. Maar goed: ik vind dat dus keileuke dingen. Ik zou dolgraag eens een tracker van Garmin of Polar testen, als iemand er eentje werkloos liggen heeft: als ik hem eens mag bruiklenen zou ik daar zeer blij mee zijn.
  • Verder weinig gekocht in 2015. Het was vooral een spaarjaar. Voor 2016 ziet dat er anders uit: er moet zeker een nieuwe matras, tafels, stoelen en een nieuwe auto komen. En dan nog wat sparen voor een nieuwe badkamer. Eurgh.

Op reisgebied:

  • Parijs met de kinderen. Echt fantastisch om te doen. Heb ik daar werkelijk niks over geschreven? Schandalig!
  • Dublin: heerlijke stad vol ontdekkingen!
  • En verder altijd leuk: de camping van mijn nicht, Rijsel, Dranouter, Frankrijk, de Westhoek. Ook daar allemaal veel te weinig over geschreven.

Gelukkig nieuwjaar!

Lezen:
Opnieuw veel te weinig gelezen, maar 7 boeken en allemaal in de eerste helft van het jaar vrees ik. Toppers: “Woesten” en “Kom hier dat ik u kus”. Ik zou niet kunnen kiezen tussen die twee. En van Birdbox heb ik een paar slapeloze nachten gehad. Brrr. Toch een poging doen om eens aan tien boeken te geraken. Of 12, voor iedere maand één, dat moet toch lukken.

Andere leuke momenten:
De feestjes: we gaven twee grote feesten en ze waren allebei top. We hadden een lentefeestje voor Janne en een feestje voor onszelf. En dat er ook nog een leuk feestje was voor mijn mama die 70 jaar werd.

En ook: dat ik er dit jaar in geslaagd ben om op een behoorlijk ideaal gewicht te komen. En dat ik hoop om dat zo te houden, want dat ik me daar veel beter bij voel.

Voor de rest: het was een vrij goed jaar. Er waren een aantal tegenslagen, bij ons en in de familie, maar relativeren is hier een heel sterk punt geworden. Geen echt dramatische momenten voor mij dit jaar. Maar er was wel dat éne, beklijvende moment, waarop beste vriendin L. m belde: “ze zeggen dat mijn papa dood is”. Een quote die voor altijd zal blijven hangen in mijn hoofd. Wat je weer iedere keer doet beseffen hoe breekbaar het leven is.

En dus: voor iedereen een goeie gezondheid, voor zichzelf en zijn geliefden. Want dat is het allerbelangrijkste dat er bestaat!

Zo, het nieuwe jaar is definitief ingezet nu.

Neem me mee naar la gantoise!

Het is een schande. Ik ben nog nooit in de Ghelamco-arena geweest. Het is te zeggen: jawel, ik ben er twee keer in de Albert Heyn geweest.

Voetbal laat me redelijk koud, tenzij er een groot tornooi is, zoals EK en WK, dan ben ik een Rode Duivelsupporter. Het is dus niet dat ik supporter ben van een andere club, ik ben gewoon geen supporter.

Maar momenteel heeft Gent zowat de beste ploeg van het land en het schoonste stadion, hoor ik.

De meter van mijn jongste dochter is fanatiek supporter van het clubke. Zelf heb ik nog geen wedstrijd gezien en het stadion dus ook niet. Zelfs de twee Ghelamcorunnen zijn er niet van gekomen. Dus wil ik daar mijn goed voornemen van maken voor 2016: een wedstrijd zien van Gent in de Ghelamco arena. Alleen gaan zie ik niet zitten. Ik wil mee met jullie, trouwe supporters. Die me inwijden in de geheimen van de het voetbalwezen. Zodat ik me daar niet belachelijk maak of zo.

Daarom, voor 2016: iedereen die regelmatig eens gaat en al eens een ticket over heeft: contacteer me. Ik ga mee! Als het past. Dat kan wel een klein probleem vormen, maar toch, we proberen het!

Wie weet koop ik me dan al eens deze mooi trui, ontworpen door niemand minder dan Tekenlynn :-) (hier online te bestellen)

590A9155

Prettige feestdagen!

Toen we pas alleen woonden, deden we zo niet van kerstversiering. We gingen op kerstdag altijd bij mijn ouders eten en waren verder amper thuis. We vonden dat dus absoluut niet nodig of gezellig.

Mijn pa vond dat toch niet zo oké. En hij wist dat ik van alles hield wat klein en schattig is. Dus toen bracht hij deze miniatuur kerststal mee.

Prettig kerstfeest! Meer over dit bijzondere kerststalletje op mijn blog.

Ondertussen kregen we kinderen en begonnen we het huis wel te versieren. Niet overdreven, gewoon een kerstboom en wat lichtjes. En een kerststal waar de kinderen toneeltjes mee spelen.

Hij is er nu al een tijdje niet meer, mijn pa. Net als mijn zus en Victoria. Maar ieder jaar krijgen ze wat lichtjes en hun eigen mini-kerststalletje.

Prettig Kerstfeest, allemaal! Koester jullie geliefden, pak mekaar eens allemaal goed vast. En extra hartjes voor de mensen die het deze keer voor het eerst zonder geliefden moeten doen.

Uitkijken naar 2016: Dok Noord

Waar ik uiteraard heel erg naar uitkijk voor 2016 is de marathon van Rotterdam. Ga ik dat aankunnen, hoe gaat mijn lijf reageren, welke tijd kan ik lopen, … Zeer benieuwd.

Maar als er nog iets is waar ik naar uitkijk in 2016: De langverwachte opening van Dok Noord. Vroeger was daar de Acec-site, maar komt er een hele nieuwe site met wonen, werken, winkelen. Eén van de ingangen van het terrein is op 100 meter van mijn deur en binnenkort is daar dus vanalles te beleven met winkels zoals onder andere Delhaize, Action, Standaard Boekhandel, giks, GoSport maar ook fitnesscentrum, overdekte speeltuin, urban soccer velden, crossfit, karting, een gitaarschool. Een grote parking, zo kunnen de mensen daar parkeren en gaan shoppen, naar mij op bezoek komen of de tram nemen verder naar het centrum.

doknoord

Een aantal grote winkels zitten er trouwens nu al: De Directeurswoning ging begin december open. Hoewel niet echt voor mijn portemonnee zal ik toch eens gaan kijken, want de winkel ziet er indrukwekkend uit. Ook de Gentse Kookwinkel Rogge zit er al en het Avontuur. En misschien nog wel dingen.

Onlangs was ik voor het eerst echt op het terrein, in De Expeditie, kijken naar een heerlijk stukje theater van Compagnie Cecilia. “Poepsimpel”, met de altijd fantastische Titus De Vooght. En de twee andere acteurs waren ook subliem :-)

Aparte locatie, vlakbij de deur. En theater: "Poepsimpel" van Compagnie Cecilia, nog eens een Sierens...

Begin februari zou het opengaan volgens de Facebookpagina… Benieuwd of het gaat lukken, want er wordt nog zwaar gewerkt…

Maar we zien er naar uit, met de hele buurt, en we hopen dat het een positieve boost aan onze buurt zal geven!

Midwinternachtrun 2015

De rug. Op vrijdag had ik mijn ticket voor de Midwinternachtrun in Gent nog te koop aangeboden op facebook. Maar toen zei mijn nicht (ge weet wel, die van de fenomenale camping) dat er bij haar pijnlijke ruggen meestal op dag 6 een miraculeuze kentering komt en dat ze een schietgebedje ging doen vanuit Tenerife. En een uur later begon het plots beter te gaan.

Op zaterdag voelde de rug broos en stijf, maar het ging wel en ik kon zelf al weer een beetje op een stoel zitten. Dus begon ik te denken om toch mee te lopen. En zondag ging het nog wat beter.

Ge moet weten: de midwinternacht, die vertrekt zowat op 500 meter van mijn deur, in mijn favoriete park. Mijn wederhelft presenteert dat. Mijn nichtje (een andere, Leen), die ging meelopen. Tante en nonkel kwamen mee en gingen eerst naar ons komen. Mijn mama ging ook komen en op de kindjes letten. En Nike kwam ook supporteren. Allez, het was dus echt wel een kwellende gedachte om niet te mogen meelopen.

Heerlijke avond. Op het gemakske mee met mijn nichtje gelopen. Geen pijn in het rugske, enorm veel sfeer. En erna nog een gezellige babbel thuis. #midwinternachtrun #running #run #gentloopt #runfie #runstagram

Dus was het plan: we zien wel. Starten en zien waar we uitkomen. Pijn = stoppen en terugkeren. Geen snelle tijd willen neerzetten, gewoon genieten van sfeer, gezelschap, parcours.

Vertrekken, lopen, en gewoon bij Leen blijven. Ondertussen was ik gids in Gent en vertelde ik één en ander. Mooi parcours, helemaal anders dan vorig jaar, geen smalle doorgangen meer en op geen enkel moment een opstropping gehad. Ik was eigenlijk behoorlijk onder de indruk van het bussluissysteem, ik had het nog nergens eerder gezien. In het midden van de weg een sluis voor de bus, lopers eerst langs de voorkant van de bus, bus in sluis, volgende lopers werden langs achterkant van de bus geleid, busje kon door. We maakten zo’n wissel mee en dat leek behoorlijk goed te werken. Geniaal gevonden!

Even getwijfeld of ik alleen zou verder lopen, want had soms wel zin om harder te vlammen. Maar hé, een toptijd zou ik toch niet lopen, ik wou me al helemaal niet forceren en vlugger lopen = forceren. En het was wel gezellig en het leek me wel leuk om Leen naar een PR te begeleiden. We deden er 1:03:21 over, voor Leen was dat een PR, 3 minuten beter dan vorige week. Afstand was wel iets korter dan 10 km, maar goed. Ik kan dat momenteel zeker tien minuten sneller lopen, maar hé, ik heb niks geforceerd en ik heb me ontzettend geamuseerd. Best wel eens leuk, zo op het gemak een wedstrijd lopen en iemand begeleiden, eigenlijk. En opluchting, dat het toch zal meevallen met de rug. Want echt, ik had al efkes gevreesd voor de marathon. Maar het komt wel goed.

En daarna nog een gezellige avond gehad in de Sleepstraat! We onthouden vooral Tante Krista die koffie dronk uit de kopjes die van bij oma kwamen. Ze was er echt van aangedaan :-) Topavond!