De eigen kamer historie

Een paar jaar geleden zijn we verhuisd, onder meer (niet alleen daarvoor) omdat elk kind dan een eigen kamer zou hebben. In de Moestuinstraat was dat namelijk onmogelijk.

Toen we pas verhuisd waren moesten de kinderen nog altijd samen slapen omdat daarboven nog stevig verbouwd werd. Geen probleem, want ze waren toch niks anders gewoon. En toen de kamer van Sien dan af was, dan wilden ze van een verhuis niets weten. Zowel Janne als Sien vonden het gezelliger en leuker om bij elkaar te slapen. Ook geen probleem, de kamer was af, ze kon op gelijk welk moment verhuizen.

Sedert een paar weken/maanden vraagt Janne vaker om een kamer alleen. Janne heeft duidelijk minder slaap nodig dan Sien. Ze mag wel lezen met een nachtlampje van mij, wat ze ook wel doet. Maar ideaal is het niet. Ze is meestal een stuk vroeger wakker dan haar zus en dan komt ze heel stilletjes naar beneden, zonder haar zus wakker te maken. Maar Sien zag een verhuis naar haar eigen kamer nog niet zitten.

Maar vorige week gingen we naar Ikea. Sien kreeg er een eigen spookje en een lampje voor aan haar bed. Ik dacht eigenlijk aan haar bed in Janne haar kamer. Maar plots zei ze: “en vannacht ga ik dan op mijn eigen kamer slapen”. En daar bleef ze bij, de hele dag lang. Ik dacht dat het ‘s avonds voor de nodige problemen ging zorgen, maar neen, de beslissing was gemaakt. Er was er maar éne die het er moeilijk mee had eigenlijk en het was de papa. En Janne, die op het moment dat ik haar een zoentje ging geven vroeg “en gaat Sientje dan morgen weer bij mij slapen, mama?”. Grote mond, klein hartje, die oudste van mij.

Ze slapen voor het eerst elk op hun eigen kamer #mijlpaal

En zo slaapt Sien voorlopig niet in haar rode bed maar in het grote, oude bed. Het rode bed gaat nog wel eens verhuizen, als het oude bed naar beneden verhuisd is, maar dat zal pas na de renovatie van de badkamer en dressing zijn.

En zo slaapt Sien sedert een week voor het eerst alleen op haar eigen kamer. En kan Janne nu lekker nog een half uurtje lezen in haar bed. Nog één probleempje: Sien moet nog wat wennen aan de andere geluiden in haar kamer en wordt dus vaak vroeg wakker. Ik denk dat ik de konijnewekker nog eens ga uithalen.

Sientje 5

En zo is het Sientje (alweer eventjes) 5 jaar.

Feestjes, feestjes, feestjes.

Vijf jaar Sientje! #sien90210

Waar zijn die decibels? #Sien90210

Ja dat zijn veel kindjes, maar dat heb je met een schoolverhuis. De ene helft van de oude school, de andere helft van de nieuwe school. Ging prima hoor trouwens. Behalve dat het een beetje druk was toen we de ouders allemaal nog een glaasje cava aanboden. Maar gezellig was het wel!

Oefenen voor Parijs #sien

Ze kreeg ook een step, waar er al druk op geoefend moet worden. Want deze zomer gaan we een paar dagen naar Parijs en we pikten al hier en daar op dat een step meenemen dan een uitstekend plan is.

Sien speelt... Aardbei! @croubelke

En ze kreeg ook een aardbeipak. Waar ze dan dus aarbei in speelde. Wist je dat aardbeien zich verstoppen, als je naar hen kijkt. En heel vreemde geluiden maken? Anderzijds hebben ze ook wel niks liever dan dat je ze oppakt en in hen bijt…

Ze kreeg nog vanalles hoor, zoals deze euheu mooie pop waar ze al naar smachtte sinds november, helaas bracht de Sint die niet mee. Dus ging ik hem maar halen naar de winkel en ik kreeg dit bijna onmogelijk pakje toch mee met de fiets. Was een cadeautje van de vriendjes.

Hoezo, je kunt niet met de fiets gaan omdat je te grote dingen moet kopen? #erkanveel #latergram

Oh ja, en deze twee zijn ook alweer 19 jaar samen… Al meer dan de helft van mijn leven dus!

19 jaar liefjes :-)

Schommelwiegje: de update

Gisteren weer de grote schommelwieguitwisseling. Zo gaat het meestal, de laatste jaren. De ene komen ze terugbrengen, de volgende staan meteen klaar om ze in gebruik te nemen. De uitleenschommelwieg. Ze mag nu voor de tweede keer naar Sofie, die hopelijk snel uit haar lijden verlost wordt binnenkort!

Omdat ik bijna niet meer mee was met de telling. En omdat mijn blog vaak het beste archief is.

1. Nona (de dochter van mijn collega)
2. Janne
3. Helena
4. Sophia
5. Mira
6. Sien
7. Victoria
8. Juliette
9.Elias
10. Basiel
11. Alyssa
12. Elmer
13. Dorus (werktitel)

En ondertussen liggen de grote kindjes er ook nog graag eens in :-)

Gentblogt, voor altijd 10 jaar

Gentblogt stopt ermee. Ja, dat valt vandaag overal te lezen. En ik wist dat pas van gisteren. Want, eerlijk is eerlijk, ik heb daar de laatste 5 jaar geen klop meer voor gedaan.

Tien jaar geleden kwamen wij zo’n beetje in het oog van de blogbelangstelling te staan met onze stadsblog. Tijden waren dat, jong. Heel leuke zelfs. Leuke nieuwe mensen leren kennen, mensen waarmee ik nog altijd contact heb. Tijden van woelige redactieraden ook.

Maar toen stapte ik in de politiek en werd ik verkozen. Niet veel later werd ik mama. Mijn tijd werd sterk gereduceerd en alles wat ik schreef, werd scherp onder de loep gehouden. Wat het meteen een stuk minder plezant maakte. Ik deed vooral nog actua eigenlijk. En toen kwam 2010 met al zijn miserie en toen heb ik er de stop uit getrokken. ik kon de energie er niet meer voor opbrengen.

Maar bon. Ik ben het project blijven koesteren. Ik las er nog heel geregeld. Ik zat niet meer in de redactieraad en was totaal niet meer op de hoogte van wat daar gezegd werd. Dus wist ik er ook niet van dat ze gingen stoppen.

Het piekt een beetje, maar ik begrijp dat wel. Iedereen zijn leven is veranderd. Als ik het niet meer zie zitten om er verder voor te gaan, kan ik dat ook niet verlangen van de overblijvers. Heel ferm trouwens, dat ze zo lang verder gedaan hebben al die tijd. Allemaal vrijwilligerswerk, allemaal na de uren. En er is zoveel veranderd in internetland, dat ook al. En inderdaad, het moet wijs blijven, als het niet meer wijs is, moet je stoppen.

Proficiat en bedankt, alle lieve medewerkers in al die jaren!

En zo staan Ilse en ik nog eens met deze mooie foto in de krant. En mag ik vanavond nog eens iets zeggen op AVS.

f231ca4e-9c9f-11e4-a185-067725687bdf_web_scale_0.148002_0.148002__

Den Otto

De auto. We hebben er maar één en dat volstaat ruimschoots. Ik rij daar eigenlijk niet vaak mee, ‘t is vooral de man zijn rommelbak om hem op de meest onmogelijke uren naar de VRT te brengen, om hem van daar overal te lande te brengen om daar reportages van allerlei aard te laten maken. En we gaan daar mee op weekend en we gaan daar één keer per jaar mee op reis.

Een Skoda Octavia. Hij kwam in ons leven gerold, helemaal toevallig. Vijf weken voor Sien haar uitgerekende datum deed Peter een slippertje in de sneeuw en de auto was perte totale. Gelukkig woonde ik nog niet al te ver van de kraamkliniek, maar het toeval wou dat goede vriend Dimi op dat moment zijn twee jaar oude Skoda Octavia weg deed. We mochten die lenen voor de tijd dat we geen auto hadden en die beviel ons zo dat we die gewoon gekocht hebben. Vreed content van, echt. Comfortabele auto, zuinig in verbruik en een megakoffer. Vooral met twee kleine kinderen is dat heel handig.

Maar nu zijn we dus 5 jaar en een pak kilometers verder (we zitten aan 270.000 ). We zouden er graag nog een jaar langer mee rijden, maar we moeten toch stilaan eens beginnen naar een andere auto. Ik ken niks van auto’s, dus daarom schakel ik graag het internet in.

  • Ik zou graag een milieuvriendelijke auto hebben. Ik weet begot niet wat de mogelijkheden allemaal zijn, maar ik hoor dingen als hybride en zo… Moeten we tegenwoordig diesel of benzine nemen? Of is LPG beter? Of electriciteit? Of weet ik veel wat?
  • Hij moet wel geschikt zijn voor grote afstanden: we hebben er maar één, hij rijdt zowat dagelijks naar Brussel en we gaan er mee op reis. Manlief rijdt hier zo’n 40.000 km per jaar, peisk.
  • Klein maar belangrijk detail: we hebben een bijzonder smalle garage. Met onze Skoda Octavia lukt dat uitstekend juistekens, maar breder moet hij toch echt niet zijn. Dus het mag geen grote, brede bak zijn. We hebben al een paar grote monovolumes in ons garage gehad, maar dat is echt niet praktisch. (oké, het zou ook helpen als die mannen van Eandis hun stomme, intelligente meter niet om de allerslechtst mogelijke plaats hadden gehangen)
  • Een ruime auto is gemakkelijk, maar het moet precies ook geen “break” meer zijn. Hmm, hoewel dat eigenlijk wel mega handig is. Maar bon, als we op reis gaan moeten we geen babybedjes en buggy’s meer meenemen, dus een gewone auto is best goed.
  • Ook belangrijk: we geven niet graag veel geld uit aan auto’s. Het moet doen wat het moet doen en meer niet.
  • Oh ja, en als ge der zelf ook niks van kent omdat uw man/vrouw/vader/moeder/zoon/dochter daarover beslist omdat die daar alles van weet: roep die daar dan eens bij?

    Goede voornemens voor 2015

    Sporten
    Goed gelopen in 2014, we moeten daar niet onnozel over doen: 716 kilometer, dat is meer dan twee keer zo veel dan vorig jaar. En meer dan 200 km meer dan het doel dat ik gesteld had, dat haalde ik al in juni. OK, het had nog meer kunnen zijn, en de 750 km was bijna een feit. Als ik niet geblesseerd zou geweest zijn en als ik eerder was herbegonnen (had gekund hoor, teveel gelanterfant), dan had ik wellicht 800 of 900 km kunnen lopen. Maar bon, we zijn content. We willen voor dit jaar iets meer, al wil ik ook niet te veel, het moet leuk en haalbaar blijven. Doel: 750 km in 2015. De eerste 5 werden daarnet (aan een slakkentempo) gelopen.

    Zwemmen
    Heel goed begonnen, maar compleet stilgevallen ergens om het niet terug op te pikken. Voornemen voor dit jaar: zwemles volgen, “start to crawl”. Wie weet is dat meer iets voor mij. En ondertussen proberen regelmatig eens te zwemmen.

    Koken
    In 2014 ben ik meer en meer beginnen koken. Enerzijds door de vegetarische kookstudio. Anderzijds ook door veel volk op bezoek te krijgen en meer te experimenteren. En op het eind van het jaar ook door Smartmat waardoor er nog meer nieuwe recepten geprobeerd worden en er ook al eens in de week gekookt wordt. En ik vind het zalig allemaal. Muziekje op de achtergrond en maar bezig zijn. Van de man kreeg ik ook een fantastisch jaarcadeau: met de Magimix zal er ongetwijfeld nog veel meer gekookt worden. Liefst zo gezond en gevarieerd mogelijk. Ook in de hoop om de kinderen wat meer te laten proeven, maar dat valt nog af te wachten.

    Naaien
    Heel veel genaaid dit jaar eigenlijk, weinig over geblogd. Dit jaar op het programma: een hemdje. Ik wil al heel lang eens een hemdje naaien maar ik durf er maar niet aan te beginnen. Kandidaten genoeg hoor anders. Petekindje Milo, neefje Jonas, of de zonen van Lies of Nike om maar iets te zeggen.

    Lezen
    Weer veel te weinig gelezen eigenlijk, 7 boeken maar. Dit jaar een nieuwe poging voor 10 boeken. De eerste is alvast uit (oké, begonnen in 2014 maar toch). Met “Kom hier dat ik u kus” van Griet Op de Beeck is het jaar alvast goed gestart.

    Internet
    Minder Facebook. Misschien wel geen meer, dat ben ik nog aan het bekijken. Ik heb het alleszins niet gemist die ene week. Ik heb zelfs niet eens in Facebook-statussen gedacht. Er is maar één ding waar ik mee zit: een aantal (geheime) groepen en een aantal pagina’s (bv ballet, school…) wil ik blijven volgen en ik ben er nog niet aan uit hoe ik dat kan opvangen. Meer bloggen, dat dan weer wel, en ook terug meer blogs lezen.

    Haken
    Geen speciale doelen eigenlijk. We zien wel. Niet veel gehaakt de laatste maanden.

    Gewicht
    Ondanks alle gesport in 2014 zal ik in totaal nikske afgevallen zijn. Ik eet te graag en te veel. Zucht. Hopelijk krijgen we dat dit jaar eens onder controle. Dit artikel is zoooo van toepassing op mij. Maar bon, we onthouden “Bewegen is gezonder dan stilzitten, ongeacht wat het precies voor je gewicht doet.” en “Je kunt voor je gezondheid beter te dik zijn en actief dan een normaal gewicht hebben en inactief zijn.”

    Prikkels. Prikkels. Prikkels.

    Overal prikkels. Op de computer, op de telefoon. Dat is voor een deel mijn eigen schuld natuurlijk. Ge stelt dat zo in en ge wordt daar verslaafd aan, zonder dat je het goed en wel door hebt.

    Maar dan komt het moment dat het allemaal een beetje te wordt. Het heeft voor een deel te maken met die polariserende samenleving. Te veel verzuurde reacties. Het leidt me te veel af van echte dingen, van leuke, warme dingen. Maar op den duur heb je het gevoel dat je altijd overal maar aan het lezen en aan het kijken bent, dat je amper nog tijd hebt voor eigen hersenspinsels, voor eigen mijmeringen.

    Dus gaan we een beetje afkicken. Ik ben begonnen met mijn Facebook-notificaties af te zetten. Niet lang daarna gevolgd door de app van Facebook van mijn telefoon te smijten. Je kan dan Facebook nog altijd raadplegen via de browser maar je doet het toch al minder vaak en de Messenger stoort je niet te pas en te onpas.

    Gevolgd door het deleten van Twitter (deed ik toch amper iets mee) en Foursquare/Swarm (nooit goed begrepen wat daar nu eigenlijk aan was).

    En ook dat ik de laatste tijd ga lopen zonder muziek. Dat is iets heel anders, maar eigenlijk is dat ook heel bevrijdend, gaan lopen zonder te moeten nadenken over muziek. Gewoon uw lijf en de omstandigheden. En de muizenissen in uw hoofd. Dan heb je eindelijk tijd om daar eens mee bezig te zijn.

    Volledig stoppen met Facebook zoals Tales from the crib ga ik voorlopig niet doen. Al wordt daar wel soms over nagedacht. Maar toen kwam het idee van Nadine om tussen Kerst en Nieuw volledig offline te gaan voor een week. En dat gaan we dus doen. Geen Facebook, geen blogs, geen Instagram, geen Pinterest, geen Endomondo, geen Runkeeper, enz… Wel nieuws want dat kan ook via de radio en TV. De internetverbinding van mijn foon gaat voor een week uit en die zal enkel nog gebruikt worden als gewone GSM: bellen en sms’en kan wel.

    Daarna komen we terug online. Maar of het op Facebook zal zijn of niet, dat weet ik nog niet, dat zal afhangen van die week. Maar dingen als Instagram, Endomondo en Pinterest dat weet ik nu al, die kan en wil ik niet missen, wegens te leuk.

    Voor zolang mag ik deze telefoon lenen. Dus wel bereikbaar op telefoon en sms! (zou ik dat nog kunnen met zo’n toetsenbordje?)

    Prettige feestdagen!

    Ik had deze klaargezet voor 26 december maar er is iets mis gegaan en ik was al te offline om dit te controleren, vandaar de latere publicatie! :-)

    Midwinternachtsloop Gent 2014

  • Midwinternachtloop na een weekendje schilderen bij de buren/goede vrienden die binnenkort verhuizen. Goed plan, ahum.
  • * Het is niet dat ik weinig getraind heb de laatste tijd, maar trainen op snelheid doe ik voorlopig nog niet wegens dat de lies dan weer wat pijn deed. Na Nieuwjaar nog eens proberen.
  • Mensen die meedoen aan stadslopen/grote evenementen om snelle tijden te lopen, wel, die dwalen. Loop dat nu eens gewoon mee voor de gezelligheid en voor de sfeer. En om de stad op een andere manier te zien. Tien jaar geleden kon dat misschien nog (ik kan dat zeggen ja, ik doe er al zolang mee) maar nu doet er overal zoveel volk mee dat het sowieso altijd wel drummen is. Het is in die jaren wel verbeterd omdat tegenwoordig uw tijd maar begint te lopen eens je over de streep bent. Drummen bij vertrek heeft dan ook geen enkele zin.
  • Het was bij momenten een smal parcours en van mij mocht het zandlopertje bij de start nog smaller zijn maar ja, dan hadden ze misschien in waves moeten werken. Iets om over na te denken voor de volgende keer.
  • Dat Elz dat prima gedaan heeft op haar eerste 5 km. Dit jaar begonnen met lopen en ik was haar grote inspiratiebron, zegt ze. Leuk dat ik haar dan kon opwachten aan de aankomst. Proficiat, Elz! (al blijft ge een lui wijf :-) )
  • Het was een leuk parcours, eens weg van de gewone paden. Ja, soms wel smallere stukken dus, maar dan komt een mens ook al eens op de mooiere plekken zoals bijvoorbeeld het Astridpark.
  • Ja, er waren kasseien ja. Gent = kasseien. Als ge als loper niet graag op kasseien loopt, blijf dan weg uit Gent. What’s next: coureurs die klagen over kasseien in Parijs-Roubaix? Oké ja, ik ben gewoon om te trainen op kasseien, dus ik heb daar weinig problemen mee.
  • Wel vaak aan deze gedacht. Driekwart van het parcours passeer ik dagelijks of wekelijks.
  • Dat mijn haas te snel was en ik te traag. Dju toch, die goeie vorm van het voorjaar is nog verre van terug. Daarvoor zal ik toch wat gerichter moeten trainen weer. Lees: versnellingen lopen.
  • Dat ik vreed afgezien heb, vooral de eerste ronde. De tweede ronde minder, want dan wist ik goed wat er kwam en kon ik echt aftellen. En de opstoppingen waren goed om een beetje op adem te komen.
  • De statistiekjes: 9,6 km (dju toch, weer geen 10 km, blijkbaar toch moeilijk op te meten) in 1:01:36. In goeie tijden kan ik dat onder het uur, nu heb ik vreed afgezien voor deze tijd. Maar toch best tevreden over tijd, ik weet dat onder het uur duiken weer mogelijk is. Gemiddelde hartslag: 181! En 745 calorieën verbruikt.
  • Dat de man weer mocht presenteren. En dat ik na de eerste ronde van 5 km, toen ik eigenlijk al 4 km stikkapot zat, hoorde van hem “en we verwachten nu ook dadelijk de eerste lopers, die ieder moment kunnen aankomen.” Niet echt de mentale opkikker die ik nodig had. Hij maakte dat gelukkig goed door toen ik aankwam eens mijn naam te vermelden. Ha!
  • Dat we bijna een serie’je kunnen vormen.
  • Nu op zoek naar een volgend doel!
  • Staakte.

    Ja ik heb gestaakt maandag. Ik ga daar niet veel woorden meer aan vuil maken want er is genoeg over geschreven op het internet. Zoals bij Ilse.Of anders hier.

    Ik kende behoorlijk wat stakers, deze keer. Veel mensen die voor de eerste keer staakten. Daarnaast kende ik ook behoorlijk wat mensen die weliswaar niet staakten, maar zich evengoed veel zorgen maken. Zoals deze mens (die ik niet ken). En daarnaast ken ik ook genoeg mensen die wel zouden willen staken, maar dat echt niet kunnen maken om verschillende redenen, ook al is dat hun goed recht. Maar bon, voor die mensen staakte ik ook een beetje mee.

    Als ik staak, zit ik daarom niet op mijn lui gat thuis. Hoewel stakers volgens de heersende opinie ofwel lui ofwel geweldadige vandalen zijn. Ha neen, ik ben even naar het VAC Gent geweest, uit solidariteit, het gebouw afsluiten. Heel vredelievend uiteraard, ik had de kindjes ook mee.
    Daarna gingen we naar de Vooruit, afgesproken met een paar mensen, waardoor het best gezellig was. Ware het niet dat mijn dochters een beetje in zeurmodus zijn de laatste dagen. Ziet, een boze staker in de Vooruit.

    Maar bon, ik staakte dus omdat ik iedere dag, als ik het nieuws hoor, een beetje misselijk word van wat ze nu weer beslist hebben. Omdat ik dan denk: “Maar echt? Menen ze dat nu? Serieus?” Omdat ik, net als Margo Van Landeghem, aanvoel dat de maatschappij aan het verzieken en het polariseren is. En dat ik dat allemaal zo erg vind. In die zin zelfs dat ik soms overweeg om het nieuws niet meer te volgen, maar ik kan dat niet, ik ben een nieuwsbeestje, altijd al geweest, zal altijd zo zijn. Ik zie de toekomst niet zo positief in momenteel. Het werkt echt op mijn systeem.

    Maar bon. Nu heb ik er toch weer te veel over gezegd zeker? Ik hoop op een snelle val van de regering, echt. (of misschien ook niet, want dat zou de leider ook goed uitkomen) Want ik kan en wil niet geloven dat dit beleid het beleid is waar de meerderheid van de Vlamingen voor gekozen heeft. Ik geloof ondanks alles nog in de goedheid van de mensen.

    Een beetje deprimerend hé, zo voor het einde van het jaar?

    Zotte zaterdag.

    Zaterdag liep ik mee in de Urban Trail Mechelen.

    Na een zot dagje eigenlijk. Allez, het was de avond voordien al begonnen, op een feestje van Nike ter ere van haar 23ste verjaardag. Of zo. Laat genoeg en wijn genoeg en toen we thuis kwamen moesten we nog van Sinterklaasje spelen.

    Uiteraard stonden een paar uur later twee enthousiaste kindjes aan ons bed. Eurgh. Sinttijd. Bon, eens ze goed geïnstalleerd waren begon ik dan maar de WC te schilderen. Een mens moet iets doen hé.

    Om tien uur vertrokken naar de begrafenis van Luc De Vos. Was me dat indrukwekkend zeg. Zoveel volk, die muziek.


    Voor ons was het ook wel eens de moeite om Peter aan het werk te zien want hoewel ik hem genoeg op de radio hoor, had ik nog nooit gezien hoe dat eraan toegaat. Zo live gaan van op een plein, zonder uitgeschreven tekst, ik zou toch wel redelijk sterven van de zenuwen denk ik.

    In de namiddag was er dan de jaarlijkse sinterklaasdate in Grimbergen. Pannekoeken en lawaaierige kindjes :-)

    Om daarna met de drie andere mannen van het gezelschap naar Mechelen te vertrekken. Hans en ik zaten in wave 3, Mikaël en Stijn in wave 5. Leuk, konden die ons inhalen. Hans liep deze keer samen met mij, heel gezellig. Vooral toen Hans de supporters aanmoedigde. We genoten van iedere stap, zagen mooie gebouwen (Vleeshal! oud ziekenhuis! Bimsem of zo!) en kozen voor de brouwerij ipv de fastlane (wel goed gezien, de rappe konden doorlopen, de genieters konden efkes bijkomen)

    Uitslag: 1:04:57 maar ik denk dat we bijna 5 minuten verloren zijn aan de brouwerij. En mijn TomTom gaf maar 9.34 km aan, het zullen toch weer ver van volledige 10 km zijn. Maar dat is niet erg. Het was plezant, dat telt.

    Daarna was het kwestie van warm te blijven (brrr) en frieten te vinden (niet gelukt).

    Volgende op de loopagenda: de Gentse midwinternachtloop.